Skip to main content

Sukat ng puso

ITIKOM ang kamay. Sinlaki ng nabuong kamao ang sariling puso—tambor de sangre, tambol ng dugo. Pero parang paru-paro o pulang mariposa na apat ang silid o apat na piraso ang marupok na pakpak.

Ang sukat ng isang tao ay matatagpuan daw sa kanyang puso, ayon sa sawikaing Latin.

Paano nga ba susukatin ang pagkatao kung sinlaki lang ng kamao ang taglay niyang puso? An open palm may be a fitting symbol for an open mind that can grasp, let go of any matter at hand. A clenched fist is obviously the sign of a tightwad.

Pansinin din na kabilang sa tatlong pinakamabangis na killer disease sa bansa ang sakit sa puso. Traydor na sakit daw ang atake de corazon. Makakalkal sa mga nakalipas na ulat na ang mga nasa dapit-hapon ng edad ang madalas na salakayin ng kanilang puso. Baka pinabayaan. Baka hindi kaya ang ibabayad sa triple heart by-pass o angioplasty.

Tiyak na marupok ang puso ng mga nabiktima. Kabilang sa mga gawain para sa mga may tibay sa puso ang marathon, mahabang lakaran, umaatikabong harumpakan, pag-akyat sa bundok, long-distance biking. Pero hindi lang pagtunaw ng mantika sa dibdib at pagwaksi ng pusakal na cholesterol sa dumadaloy na dugo ang pagsukat sa puso.

Pansinin ang larawan ng Sacred Heart of Jesus. Gapos ng koronang tinik, tila lamparang may liyab at may nakatusok pang balaraw sa kakatwang puso. Mga sagisag yata ito na nahukay noon pang unang panahon, inilapat sa larawan upang magpahiwatig sa tibay ng dibdib.

Umaalingawngaw ang mga nakalarawang sagisag sa katagang shinja o ninja. Oo, sila nga ‘yung mga upahang pusakal sa isang karumal-dumal na yugto ng kasaysayan sa Japan.

Pusakal mang ituring, ang tahasang katuturan ng ninja ay “taong nakasuksok ang patalim sa puso.”

Baka kung anu-ano pang abubot ang nakasalaksak sa puso. Na tiyak na bubulwak, bububo sa dumadaloy na dugo. Babahid sa buong pagkatao ng may puso.

Anu-ano ang malapit sa ating puso? Anu-ano ang mga nakaangkas sa pulang mariposa na pabigat sa pagaspas-lipad ng bagwis nito?

Sa isshin ryu na isang karate style, “buong puso” lang ang talagang katuturan. Pusong watak-watak ang tahasang pinapanday sa matiyagang pagsasanay. Pagbuo lang sa wasak na puso ang pakay. Magugunita ang sawikaing Latin na sa puso masusukat ang tunay na pagkatao.

Go into deep meditation. Look deep into your heart. Anumang mga larawan ang nakatanim doon ang magtatakda ng iyong kapalaran, ng sukatan ng iyong buhay.

This bit of initiation into an arcane know-how has been brought to you by Ama, yeah, para makaiwas-pusoy daw sa traydor na atake de corazon at blood pressure maintenance drugs na tumatabo ng mahigit $30 bilyon taun-taon sa mga tinalikdan na ng sarili nilang puso pero tiyak na uupakan din sa kalaunan.

Comments

Popular posts from this blog

Every single cell of my body's happy

I got this one from Carmelite Sisters from whose school three of my kids were graduated from. They have this snatch of a song that packs a fusion metal and liebeslaud beat and whose lyrics go like this:

"Every single cell of my body is happy. Every single cell of my body is well. I thank you, Lord. I feel so good. Every single cell of my body is well."

Biology-sharp nerds would readily agree with me in this digression... Over their lifetimes, cells are assaulted by a host of biological insults and injuries. The cells go through such ordeals as infection, trauma, extremes of temperature, exposure to toxins in the environment, and damage from metabolic processes-- this last item is often self-inflicted and includes a merry motley medley of smoking a deck a day of Philip Morris menthols, drinking currant-flavored vodka or suds, overindulgence in red meat or the choicest fat-marbled cuts of poultry and such carcass.

When the damage gets to a certain point, cells self-destruct. T…

KASI NANLABAN

Viagra au naturel

IT LOOKED eerie—a blaze of fireflies pulsing like stars in the nippy air, throbbing with mating passions. That show of lights somehow eased the shadows of a Holy Thursday night on a dry river bed a few kilometers trudge up Mount Makiling.

It’s likely that no river has lain in sleep for months on that moss-grown, boulder-strewn bed—except my 20-year old kid Kukudyu and I. We were out to spend the night, do on-site learning sessions by the next day. Usual father-and-son bonding. As the late Benjamin Franklin once begged: "Tell me and I forget. Teach me and I remember. Involve me and I learn."

Past noon from the foot of the mountain’s northern section, it took us four hours ploughing non-stop through prickly bushes and forest undergrowth to get to that site. We got there in one bruised piece. By then, dusk was falling; the sylvan air hummed with a trill of crickets, cicadas, critters nameless in choral orison. That incessant “sh-r-r-e-eemmm---“ layered with “k-kr-r-eeengg--” …