Skip to main content

Magnanakaw ng panahon

MAGSASALITAN lang ang maghapon at magdamag sa 24 oras. Na aabot sa 613,200 oras sa loob ng 70 taon, karaniwang haba ng buhay ng tao sa Pilipinas.

Walong oras ang nalalagas sa 24 bawat araw—kailangang ilaan sa mahimbing na tulog para sa lakbay-diwa, sabi’y para makiugnay sa tinatawag na subconscious. Para higit na maging matalim ang talisik sa kaalaman na tagos hanggang himaymay ng laman.

May nalalabi pang 16. Pero maliligis ang 3-4 na oras sa biyahe tungo sa araw-araw na gawain.

Sandosenang oras na lang! Ilalaan ang walong oras sa daloy ng gawain.

May butal pang apat na oras. Sabihin nang ilaan ang dalawang oras sa mabotehang usapan. Gimik. Investment in social capital. Higit na malaki’t mataas raw ang kita at antas ng pamumuhay ng mga naglalaan ng ganoong puhunan.

Dalawang oras na lang ang mailalaan para sa asawa’t anak at iba pang mahal sa buhay. Bonding. Dalawang oras lang ba sa araw-araw ang maiuukol sa kanila?

Natuos kung paano naubos ang 24 oras, walang nalabi kahit kapirasong sandali. Nasayang ba o lumagong puhunan ang panahon?

Hindi na ako magtataka kung bakit nag-uukol ng mas maraming oras si Ama sa loob ng aming pamamahay tuwing umaga, kapiling si Mama, ang aming alagang mga aso’t pusa. Ninakaw na lang kasi ang panahon na magkapiling sila.

Inuumit na lang din ang panahon para makapanaliksik sa Internet, makapaglaro sa computer, manood ng matinong pelikula, makinig ng mga klasikong tugtugin, magbasa ng aklat, magsinop ng ilang pananim… makipagniig.

Kung iisipin, ninakaw na lang din ang mga sandaling iuukol para bulabugin niya ang Maykapal. Katiting na saglit na aalulong ng kanyang mga pagbati, pagpupugay at pasasalamat sa Lumikha sa mga araw-araw na himala na aming tinatamasa.

Katiting na saglit na lang din ang maitatapon upang mapanday ang talim ng hininga at sigla ng katawan sa qi gong o sining ng taimtim na paghinga.

Saan nga ba maghahagilap ng quality time kundi sa mga nakaw na sandali mula sa bulto ng 24 oras?

Kami-kami na lang sa bahay tuwing Linggo, araw ng pahinga sa karaniwang daloy ng pagiging abala. Ah, may 24 oras na mahuhugot sanlinggong 168 na umaapaw sa samut-saring pagkakaabalahan. May magugugol na 1,248 oras sa singkad ng santaon.

Edad 52 na si Ama, may 18 taon pa kung sakali na magugugol sa pamumuhay—936 Linggo lang o 22,464 na oras na nanakawin. Para iukol sa amin.

Nabubuhay daw ang human cell ng 120 taon under laboratory conditions.

Kahit na 120 taon pang singkad ang ipamumuhay, kailangan pa ring gagapin ang mga humuhulagpos na sandali.

Sabi nga: “Sunggaban ang araw, sunggaban ang oras!”

Comments

Popular posts from this blog

Every single cell of my body's happy

I got this one from Carmelite Sisters from whose school three of my kids were graduated from. They have this snatch of a song that packs a fusion metal and liebeslaud beat and whose lyrics go like this:

"Every single cell of my body is happy. Every single cell of my body is well. I thank you, Lord. I feel so good. Every single cell of my body is well."

Biology-sharp nerds would readily agree with me in this digression... Over their lifetimes, cells are assaulted by a host of biological insults and injuries. The cells go through such ordeals as infection, trauma, extremes of temperature, exposure to toxins in the environment, and damage from metabolic processes-- this last item is often self-inflicted and includes a merry motley medley of smoking a deck a day of Philip Morris menthols, drinking currant-flavored vodka or suds, overindulgence in red meat or the choicest fat-marbled cuts of poultry and such carcass.

When the damage gets to a certain point, cells self-destruct. T…

KASI NANLABAN

Viagra au naturel

IT LOOKED eerie—a blaze of fireflies pulsing like stars in the nippy air, throbbing with mating passions. That show of lights somehow eased the shadows of a Holy Thursday night on a dry river bed a few kilometers trudge up Mount Makiling.

It’s likely that no river has lain in sleep for months on that moss-grown, boulder-strewn bed—except my 20-year old kid Kukudyu and I. We were out to spend the night, do on-site learning sessions by the next day. Usual father-and-son bonding. As the late Benjamin Franklin once begged: "Tell me and I forget. Teach me and I remember. Involve me and I learn."

Past noon from the foot of the mountain’s northern section, it took us four hours ploughing non-stop through prickly bushes and forest undergrowth to get to that site. We got there in one bruised piece. By then, dusk was falling; the sylvan air hummed with a trill of crickets, cicadas, critters nameless in choral orison. That incessant “sh-r-r-e-eemmm---“ layered with “k-kr-r-eeengg--” …