Skip to main content

Edad-29


HINDI kailanman nagpalipad ng orasyon sa gayuma… hindi mahirap bumasa ng ibinubunyag o tahasang ibinubuyangyang ng katawan, body language… nakakabahala ang inihahayag ng katawan ng kausap, edad-29, “ikagagalak kong ikaw’y makadaupang-ari.”

Kaedad siya ng tanging anak na babae… dalawang apo na mula sa anak. Nagsabi pa ang ikatlong anak… mamamanhikan na raw kami’t kasunod na niyon ang pakikipagtaling-puso sa kanyang kaliyag ng may tatlong taon. Makikipaglaro’t magbibigay-aralin na naman sa mga isisilang na apo… Wuyiquan. Shorin-ryu karatedo. Jujutsu. Chess. Kali-dumog.Tumbang preso. Paghuli ng tutubi, salagubang, gagamba’t iba pa. Pagkilala sa mga pakikinabangang halamang-ligaw. Taguan-pung. Nemo dat quod non habet.

‘Yun nga ang talagang lalabas na sagwil, balakid, sagabal o hadlang… nemo dat quod non habet, hindi maibibigay ng sinuman ang hindi niya taglay… tig-24 oras lang ang paghahati-hatian sa isang araw.

Napakaraming humihingi’t namamalimos na pag-ukulan sila ng kahit katiting na panahon. Mapapakamot ng batok sa gawi ng mga gunggong, ubos ang 24 oras sa walang patumanggang katsang, pwe-he-he-he!

Quality time is gold; best to plunk that in shares that pay perpetual dividends
.

Madali pang humutok ng mga musmos… ipanuto sa mga wastong gawi na dadalhin nila hanggang sa tumanda’t isasalin sa susunod sa kanila.

Naisalin ang gawi sa mga anak, nakatakdang magsalin muli sa mga apo. Nemo dat quod non habet.

Kasabihan nga ng mga Tsino: “Kikita matapos ang ilang buwan kung maglilinang ng gulay. Tuloy ang kita matapos ang 5 taon kung magsisinop ng namumungang puno. Tuloy-tuloy ang kita nang higit 100 taon kung ipapanuto ang mga musmos.”

Astig masyado kapag nagsasalang ng diskarte na aangkop sa mas mahabang singkad at singkaw ng panahon… hindi sa panandaliang bugso o sutsot ng kapritso’t uso.

Oo, uso na ngayon ang fubu… hindi kaibigang matalik, basta maibigang katalik. Eh, ‘hirap pa naman ng tinatawag na ectopic pregnancy… ‘yung anak sa labas.

Hindi pa rin patas ang mundo, hindi pa nabubuntis ang lalaki.

Choice mom na ang tawag sa single mother ngayon… nagpapahiwatig na pinili nila ang ganoong kalagayan… sila na ang humiwalay sa walang kuwenta o batugang asawa, hindi sila ang hiniwalayan!

Hindi mahirap magbasa ng kislot at kilos ng katawan, lalo na ang ikinakatas na halimuyak ng baba, eh…

Diablolo na nga ako kaya nagagawa pang sabihin sa sabik na nakausap, edad-29 man… o isang nagkamaling edad-19 minsan… take a number, my dear, and wait for your turn.

Buwan ng buhay na kumot ang Hunyo… at maraming buhay na kumot ang nais maikumot kahit na panandaliang pakikipag-ulayaw sa mga sandaling nakaw, mwa-ha-ha-haw!

Comments

Popular posts from this blog

Every single cell of my body's happy

I got this one from Carmelite Sisters from whose school three of my kids were graduated from. They have this snatch of a song that packs a fusion metal and liebeslaud beat and whose lyrics go like this:

"Every single cell of my body is happy. Every single cell of my body is well. I thank you, Lord. I feel so good. Every single cell of my body is well."

Biology-sharp nerds would readily agree with me in this digression... Over their lifetimes, cells are assaulted by a host of biological insults and injuries. The cells go through such ordeals as infection, trauma, extremes of temperature, exposure to toxins in the environment, and damage from metabolic processes-- this last item is often self-inflicted and includes a merry motley medley of smoking a deck a day of Philip Morris menthols, drinking currant-flavored vodka or suds, overindulgence in red meat or the choicest fat-marbled cuts of poultry and such carcass.

When the damage gets to a certain point, cells self-destruct. T…

KASI NANLABAN

Viagra au naturel

IT LOOKED eerie—a blaze of fireflies pulsing like stars in the nippy air, throbbing with mating passions. That show of lights somehow eased the shadows of a Holy Thursday night on a dry river bed a few kilometers trudge up Mount Makiling.

It’s likely that no river has lain in sleep for months on that moss-grown, boulder-strewn bed—except my 20-year old kid Kukudyu and I. We were out to spend the night, do on-site learning sessions by the next day. Usual father-and-son bonding. As the late Benjamin Franklin once begged: "Tell me and I forget. Teach me and I remember. Involve me and I learn."

Past noon from the foot of the mountain’s northern section, it took us four hours ploughing non-stop through prickly bushes and forest undergrowth to get to that site. We got there in one bruised piece. By then, dusk was falling; the sylvan air hummed with a trill of crickets, cicadas, critters nameless in choral orison. That incessant “sh-r-r-e-eemmm---“ layered with “k-kr-r-eeengg--” …