Skip to main content

Salpak pasador

KABUNTOT sa pagsiklab ng Yom Kippur War sa mga huling buwan ng 1973, tahasang nalumpo ang transport sector ng bansa.

Nadamay ang Pilipinas sa pagsagupa ng Israel kontra mga kapitbansa nitong Egypt at Syria: mula P0.10 por litro – opo, dalawa singkong duling lang—ng krudo, iglap na umigkas hanggang piso sanlitro. Napakamahal pero walang makaangal ni makaatungal.

Nagpataw kasi ng embargo ang oil-producing nations para lumuhod at lubusang gumapang ang mga bansang pumapanig sa Israel. Hindi sila nagbenta ni sampatak na krudo sa mga ganoong bansa habang patuloy sa pagtindi ang pakikipag-upakan ng Israel sa mga kapit-bansa nito. (Konti man ang sandatahang lakas ng Israel, angat lagi sa salpukan kaya maitatampok muli ang usaping quality vs. quantity population, refined skills vs. numbskulls na usapin hanggang ngayon sa Pilipinas.)

Mahal na ang produktong petrolyo, wala pang maapuhap na mabibili. Mahigit sangkilometro ang pilahan ng mga uhaw na sasakyan saanmang gasolinahan. Kung mayroon mang dumating na panrasyon, tasado sa limang litro bawat sasakyan—bawal mag-full tank.

Naging Pilapinas ang bansa sa ganoong yugto ng kasaysayan.

Pila sa pagbili ng bigas ng dating National Grains Authority (NGA na muntik maging “To All, No Grains Available” o TANGA). Pila sa serye ng pelikula ni Shintaru Katsu bilang “Zatoichi, The Blind Swordsman.” Pila sa pelikulang bomba ni Merle Fernandez at kung sinu-sino pang mahilig magpakita ng ipakikita’t pinagnanasaang nakikita para todo-kikitain.

Taranta ang bansa. Natuliro. Pinatulan ang alok ng China na Shengli crude—na nang maisalang sa dalisayan, pulos alkitran at liquefied petroleum gas ang kinalabasan. Nanikluhod pati kay Col. Moammar Khaddafy ng Libya para may maipantustos na panggatong sa mga hilahod-sa-uhaw na manufacturing at power producing plants sa Pilipinas.

Sapat na marahil ang ganitong litanya ng nakalipas na penitensiya upang mahalukay-ube sa kokote ang mga lider sa public transport sector ng bansa. Sabi nga, it takes a great mind to grasp great things; a small mind can barely grasp its smallness.

Noon man hanggang ngayon, hindi natin marerendahan pababa ang umaalagwang presyo ng krudo. Pandaigdigang dahilan ang nagtatakda ng presyo ng pandaigdigang bilihin sa pandaigdigang pamilihan.

Maidadagdag na wala pang 1% ang Pilipinas sa kabuuang mapagbebentahan ng mga produkto de krudo sa buong mundo. Kaya kahit na itodo ang alburuto, ngawa, ngalngal, at tigil-pasada, matigmak man sa laway ang mga lansangan hindi papansinin ni diringgin.

Isama sa tuusan na pinalis na ng Republic Act No. 8479 (Downstream Oil Industry Deregulation Law) ang isang takda. Na kailangang mag-imbak bawat oil company, kooperatiba, tindahan, gasolinahan o kahit na sinong herodes ng hindi bababa sa 90 araw na pantustos na produkto de krudo sa pamilihan.

Wala nang itinatakdang imbak para itustos sa pamilihan kaya nag-iingat naman ang mga umaangkat ng bultong produkto de krudo sa malikot-sa-aparatong paghuhuramentado ng palitang piso-dollar. Sagpang ng dollar (na pambili ng krudo’t produkto de krudo) kahit ilang sentimo lang ang pagbaba sa tumbas ng piso.

Samantala, wala namang palatandaan na sisisid ang halaga ng krudo saanmang panig ng mundo.

Nakaregla pa ring bubulwak sa higit pang pag-angat ang presyo ng krudo. Hindi maampat.

Pasador ang gamit ng kababaihan nitong panahong hindi pa uso ang sanitary napkins. Sa larangang krudo, madugo pa rin ang makikitang hinaharap—tinatayang 60 taon na lang bago masaid ang imbak na krudong makakalkal saanmang sikmura ng mundo.

Sa ganyang kalagayan, walang latoy na tugon sa hinaharap ang tigil-pasada.

Mas angkop yata ang magtipid at iwas-laspag.

Salpak pasador muna.

Comments

Popular posts from this blog

Every single cell of my body's happy

I got this one from Carmelite Sisters from whose school three of my kids were graduated from. They have this snatch of a song that packs a fusion metal and liebeslaud beat and whose lyrics go like this:

"Every single cell of my body is happy. Every single cell of my body is well. I thank you, Lord. I feel so good. Every single cell of my body is well."

Biology-sharp nerds would readily agree with me in this digression... Over their lifetimes, cells are assaulted by a host of biological insults and injuries. The cells go through such ordeals as infection, trauma, extremes of temperature, exposure to toxins in the environment, and damage from metabolic processes-- this last item is often self-inflicted and includes a merry motley medley of smoking a deck a day of Philip Morris menthols, drinking currant-flavored vodka or suds, overindulgence in red meat or the choicest fat-marbled cuts of poultry and such carcass.

When the damage gets to a certain point, cells self-destruct. T…

KASI NANLABAN

Viagra au naturel

IT LOOKED eerie—a blaze of fireflies pulsing like stars in the nippy air, throbbing with mating passions. That show of lights somehow eased the shadows of a Holy Thursday night on a dry river bed a few kilometers trudge up Mount Makiling.

It’s likely that no river has lain in sleep for months on that moss-grown, boulder-strewn bed—except my 20-year old kid Kukudyu and I. We were out to spend the night, do on-site learning sessions by the next day. Usual father-and-son bonding. As the late Benjamin Franklin once begged: "Tell me and I forget. Teach me and I remember. Involve me and I learn."

Past noon from the foot of the mountain’s northern section, it took us four hours ploughing non-stop through prickly bushes and forest undergrowth to get to that site. We got there in one bruised piece. By then, dusk was falling; the sylvan air hummed with a trill of crickets, cicadas, critters nameless in choral orison. That incessant “sh-r-r-e-eemmm---“ layered with “k-kr-r-eeengg--” …