Skip to main content

Imbakan ng petrolyo

HIGIT na malaki ang Maynila kaysa Singapore.

May limang oil refineries sa Singapore, kasama na ang mga dambuhalang imbakan ng mga produkto mula krudo na pantustos sa pangangailangan ng fuel markets sa Asia-Pacific basin.

Hindi kailanman binagabag ng pamahalaan ng Singapore ang oil refineries sa kanyang teritoryo. Busog pa nga sa tax incentives ang mga ito. Para mapag-ibayo ang kakayahan sa kompetisyong panrehiyon. Para mapahusay ang ambag nito sa ekonomiya ng Singapore.

Samantala, halos 100 taon nang nakatindig ang mga imbakan ng mga produkto mula krudo sa isang may 50-ektaryang bahagi ng Pandacan, Maynila. Matagal nang naitakda ang gamit ng naturang lawak ng lupain bilang industrial zone - hanggang sa unti-unting mapaligiran ng kabahayan ang itinakdang pook-imbakan.

Nitong 1988, nagkasunog sa kabahayang kanugnog ng mga naturang imbakan. Agad na nakasaklolo ang mga kawani at namamasukan sa mga kumpanya ng langis na naroon. Walang 20 minuto, naapula ang apoy. Ni hindi dumaing ang mga taga-imbakan na mitsa ng panganib ang kabahayang nakapaligid sa kanila.

Naisangkalan ng pamunuan ng Maynila ang naganap na pagsalakay ng mga terorista sa mismong dibdib ng Amerika para igiit na mitsa ng panganib ang mga imbakan ng petrolyo sa Pandacan. Posible raw mangyari na salakayin din ng mga terorista ang Maynila - itinuturing na kaibigang matalik ng Amerika.

Naglatag ang sangguniang panlunsod ng kautusang ultimatum para palisin sa Pandacan ang mga imbakan. Kung nangyari ang pag-alis ng mga imbakan, mawawalan ng silbi ang may 50-kilometrong oil pipeline mula oil refineries sa Batangas tungo sa mga imbakan sa Pandacan. Sa naturang pipeline dumadaloy ang iba't ibang produkto mula krudo - tipid na paraan sa transportasyon.

Sakaling napalis sa Pandacan ang mga imbakan, lumipat sa industrial zones ng Subic o Clark, mapipilitang ikarga sa trucks at lorries ang mga produktong petrolyo na pantustos sa pangangailangan ng Maynila at iba pang lunan sa Luzon. Dagdag na gastos ang ganito sa transport, insurance, fuel at manpower costs. Masasakal pa ang fuel supply - saklaw ng truck ban ang oil trucks at lorries.

Iniulat sa isang pagsusuri ng Asian Institute of Management na higit sa 900 oil supply trucks ang idadagdag sa kasalukuyang bilang ng lorries para manatiling normal pa rin ang agos ng produktong petrolyo sa Metro Manila at kanugnog na lunan.

Posibleng dagdag na piso por litro sa produktong petrolyo. Ganito ang pangmatagalang bunga ng paglisan ng mga imbakan sa Pandacan. Hindi ito nasipat ng pamunuan ng Maynila.

Samantala, maigigiit na kaibigang matalik ng Maynila ang Amerika. Kahit iba ang interes ng Pilipinas, iba ang interes ng Amerika. Tahasang magkaiba.

Talagang buhay pa rin ang colonial mentality. Balakid ang ganitong kaisipan para matukoy at maisulong ang para sa kapakanan ng Pilipino - na tahasang bukod sa kapakanan ng Amerika.

Comments

Popular posts from this blog

Every single cell of my body's happy

I got this one from Carmelite Sisters from whose school three of my kids were graduated from. They have this snatch of a song that packs a fusion metal and liebeslaud beat and whose lyrics go like this:

"Every single cell of my body is happy. Every single cell of my body is well. I thank you, Lord. I feel so good. Every single cell of my body is well."

Biology-sharp nerds would readily agree with me in this digression... Over their lifetimes, cells are assaulted by a host of biological insults and injuries. The cells go through such ordeals as infection, trauma, extremes of temperature, exposure to toxins in the environment, and damage from metabolic processes-- this last item is often self-inflicted and includes a merry motley medley of smoking a deck a day of Philip Morris menthols, drinking currant-flavored vodka or suds, overindulgence in red meat or the choicest fat-marbled cuts of poultry and such carcass.

When the damage gets to a certain point, cells self-destruct. T…

KASI NANLABAN

Viagra au naturel

IT LOOKED eerie—a blaze of fireflies pulsing like stars in the nippy air, throbbing with mating passions. That show of lights somehow eased the shadows of a Holy Thursday night on a dry river bed a few kilometers trudge up Mount Makiling.

It’s likely that no river has lain in sleep for months on that moss-grown, boulder-strewn bed—except my 20-year old kid Kukudyu and I. We were out to spend the night, do on-site learning sessions by the next day. Usual father-and-son bonding. As the late Benjamin Franklin once begged: "Tell me and I forget. Teach me and I remember. Involve me and I learn."

Past noon from the foot of the mountain’s northern section, it took us four hours ploughing non-stop through prickly bushes and forest undergrowth to get to that site. We got there in one bruised piece. By then, dusk was falling; the sylvan air hummed with a trill of crickets, cicadas, critters nameless in choral orison. That incessant “sh-r-r-e-eemmm---“ layered with “k-kr-r-eeengg--” …