Skip to main content

Mag-ama

NAKATAYA ang aking pusta kay Erik “El Terrible” Morales. Maliit na halaga lang. Para may sumalungat naman kay Emmanuel “Pacman” Pacquiao sa kanilang basagan ng mukha ngayong Linggo.

Aaminin kong mas may tiwala ako kay Morales. Hindi man niya ginutay ang hilatsa ng mukha ni Pacquiao sa unan nilang salpukan, umihi naman ng dugo ang hinirang na pambansang kamao ng Pilipinas. Baka tuluyang natigok si Pacman kung sakali matapos ang una nilang paghaharap.

Sariling ama ang naghasa ng talim ni Morales sa unang salpok kay Pacquiao. Gusto ko ang ganoong father-and-son bonding. May antig ‘yon sa marupok na family values na umiiral sa ating bansa. Sariling ama rin ang tagasanay ng isa ko pang paborito, si Floyd Mayweather, Jr. na parang lintik kung sumagitsit ang kamao kapag pinakawalan sa kasagupa.

Lalong umangat ang paghanga ko kay Mayweather nang malaman na tatay pala niya ang katulong niya para bumuo ng plano ng pakikipagsagupa. Mahirap iwaksi na may matibay na bigkis silang mag-ama.

Ni hindi ko kailanman narinig na nagpasalamat si Pacquiao sa kanyang tagasanay, kay Freddie Roach. Bukod sa sariling kakayahan at talino, iba na ang may magaling na fight strategist.

Isa sa mga pinakamahusay na fight strategist sa mundo si Roach. Pero tahasang commercial transaction ang namamagitan sa kanila ni Pacquiao. Tutumbasan lang ng pera ni Pacquiao ang mahusay na serbisyo at mainam na fight strategy ni Roach.

Hindi lang transaction kundi transformation ang umiiral sa samahan ng mag-amang Morales. Bagsak ang anak nang hindi ama ang nangalaga sa kanya. Sa pagkakataong ito na mapapanood sa Linggo, magkasama na sa bakbakan ang mag-ama. Para sa akin, malalim ang kabuluhan at kahulugan niyon.

Pustang pera lang ang matatalo sa akin, kung sakali. Walang talo ang mahusay na samahan ng mag-ama. Kahit pa pareho silang malugmok sa bakbakan. Mas matibay at mas matindi ang samahan na may makatuturang transpormasyon kaysa kalakalang transaksiyon.

Ganoon ang makikita kong antas ng laban.

Iniulat nitong 2005 ng World Bank ang mga bansa na tumanggap ng dollars mula sa kani-kanilang migranteng manggagawa. Una ang India ($21.7 bilyon). Kasunod ang China na nagkamal ng $21.3 bilyon. Ikatlo ang Mexico, $18.1 bilyon. Pang-apat ang France, $12.7 bilyon at ikalima ang Pilipinas, $11.6 bilyon.

Ituturing kong parehong pambatong OFW sina El Terrible at Pacman na magsasalin sa kani-kanilang bansa ng tumataginting na dollars.

Pero kay El Terrible at sa kanyang ama, sa father-and-son bonding nila ang aking taya at tiwala. Walang talo doon.

Amigos, vamos golpemos cojones!

Comments

Popular posts from this blog

Baka talisay ang kailangan kung mabilis nilalabasan

KAMBAL na hitang nakabukaka ang pahayag—an open statement na hindi pinid at wala nang pasubali o baka masususugan pa. (“Susog” ang salitang ugat na katakam-takam talagang bigkasin dahil kung nanamnamin at hihimas-himasin para bang susong busog ang ibig sabihin.) We’re trying to make sense of a claim we stumbled into about the fruits of an ornamental tree. To wit: “The kernel of Indian almond has shown aphrodisiac activity, it can probably be used in treatment of some forms of sexual inadequacies (premature ejaculation).” For goodness’ sakes, what are those other forms of sexual inadequacies, er, shortages? What’s Indian almond? Higit nating kilala ang Indian almond bilang talisay. Tinatawag ding tropical almond, Java almond, Singapore almond, Pacific almond . Kilala din sa pangalang umbrella tree, badamier, ketapang, huu kwang , at sa mga botanist na mahilig sa boteny tulad ni Ama, Terminalia catappa . Makatas ang hinog na lamukot ng bungang talisay—karaniwang dilaw o namumula ang ku...

WHAT THE HECTARE!

In a passing conversation in Masbate, years back, I was told that a head of cattle-- fetched a live-weight price of P30,000 then-- is allocated a hectare of pasture to graze on as that area replenishes its growth of grass every 40 days or so. Minimum hectarage that Masbate cattle raisers have is 100 hectares for raising beef livestock.   The numbers had the weight of a rock conked on my head-- a hectare per cattle each worth P30K, chewing cud for 18 hours a day to gain semblance of weight. The pastures I've been taken to a hundred or so kilometers beyond Masbate city limits were a howling expanse of cogon. Cogon, whose blades are nearly entirely cellulose, or that which goes into cellophane wrappers for candies and cigarettes, or cellulose tape.   Cogon, infused in the proverbial "ningas-cogon" attitude of Filipinos for starting every endeavor like a house on fire, then, dying quickly into ashes.   So, I wondered aloud why it hasn't occurred to the provincial agricult...

ALAMAT NG TAHONG

SAKBIBI ng agam-agam sa kalagayan ng butihing kabiyak-- at kabiyakan, opo-- na nakaratay sa karamdaman, ang pumalaot na mangingisda ay napagawi sa paanan ng dambuhalang Waczim-- isang bathala na nagkakaloob sa sinuman anumang ibulwak ng bibig mula sa bukal ng dibdib. Pangangailangan sa salapi na pambili ng gamot ng kapilas-pusong maysakit ang nakasaklot sa puso ng matandang mangingisda. 'Di kaginsa-ginsa'y bumundol ang kanyang bangka sa paanan ng Waczim. Kagy at umigkas ang katagang kimkim noon sa kanyang dibdib: "Salapi!" Bumuhos ng salapi-- mga butil at gilit ng ginto-- mula papawirin. At halos umapaw sa ginto ang bangka ng nagulantang na mangingisda, walang pagsidlan ang galak, at walang humpay ang pasasalamat sa mga bathala. Nanumbalik ang kalusugan ng kabiyak ng mangingisda. At lumago ang kabuhayan, naging mariwasa ang magkapilas-puso na dating maralita. Nilasing ng kanyang mga dating kalapit-bahay ang mangingisda-- na hindi ikina...