Skip to main content

Despicable Khaddafy Duck!


SUMUKA, oops, sumuko ka na, Col. Moammar Khaddafy para aawitan ka namin ng lumang kanta ni Matt Monro, ‘yung “Softly, I will Libya, softly…

Kasi naman: sa bukanang taon ng mga 1970, nakatikim din kami ng biglang hulagpos ng mga produkto de krudo… mula P0.15 sanlitro ng gasolina, tumadyak pataas sa loob lang ng sanlinggo— pumalo sa P1.50 sanlitro!

Mahal na nga, wala pang mabili sa mga gasolinahan… kilo-kilometro sa haba ang pila ng mga sasakyan na magpapakarga, pero tasado sa limang litro lang… pasensiya ang mauubusan.

Kaya sagsag noon si Imelda Romualdez-Marcos patungo riyan sa lupalop nga ni Khaddafy… para umamot ng krudong maitutustos sa mga nabalahong pagawaan, planta ng elektrisidad, transportasyon sa bansa… parang naghihingalong kumanta ng banat Metallica: “Quench my thirst with gasoline!”

Nauna ngang dumulog noon si Imelda sa China… binentahan naman ng krudong Sheng Li—na nang dalisayin, pulos alkitran at liquefied petroleum gas lang ang kinalabasan.

Nahimok naman ni Imelda ang diktador ng Libya na bentahan tayo ng krudo… habang namimilipit noon ang Pilipinas sa isinalang na oil embargo ng mga bansang Arabogli na walang sabi-sabing dumaluhong sa Israel… na nauwi nga sa tinatawag na Yom Kippur War.

Kung ilang araw lang sumambulat ang naturang digmaan sa Gitnang Silangan—pero nayanig pati ang maraming panig ng daigdig, kabilang na nga ang ‘Pinas.

Sa totoo lang, wala pang 1% ang bahagi ng Pilipinas sa pandaigdigang pamilihan na tinutustusan ng mga produkto de krudo… patak lang talaga ang kailangan dito.

Pero kapag nabawasan ang bulto ng dumadaloy na krudo sa pandaigdigang pamilihan, talagang damay ang ‘Pinas sa kakulangan… at dahil sa wala pa ring paghupa ang digmaan sa Libya (na nag-aambag din ng malaking bulto ng krudo na isinasalin sa pandaigdigang pamilihan), kulang tuloy ang naitutustos… hindi naman kasi naniniwala ang maraming gunggong dito sa Pilipinas na we cannot abrogate, amend or repeal the law of supply and demand.

Kapag hindi ka sumuko, Col. Moammar Khaddafy, baka mapilitan kaming isabak kontra sa mga kabig mo ang mga militanteng tsuper at iba pang kaalyado nila sa ‘Pinas. Hala ka!

Baka naman gusto mong may magsadya pang First Lady ng ‘Pinas para malamuyot ka uli para bumaba na sa trono, aba’y wala pa nga kaming mahagilap na ipapadalang unang ginang.

Pero kung papayag si Kris Aquino saka ang katoto naming Boy Abunda, baka sila na lang ang aatasan na magpunta diyan… lalong aangat ang iyong nuisance value, este, celebrity status.

Pero kung hindi ka talaga mahihimok na umalis sa poder at magpasarap na lang sa Bermuda, Switzerland, o kahit sa Busuanga, Palawan… talagang tatagal pa ang bakbakan diyan… ikaw rin, baka maging biktima kang bigla ng surgical extraction, mwa-ha-ha-haw!

Comments

Popular posts from this blog

Every single cell of my body's happy

I got this one from Carmelite Sisters from whose school three of my kids were graduated from. They have this snatch of a song that packs a fusion metal and liebeslaud beat and whose lyrics go like this:

"Every single cell of my body is happy. Every single cell of my body is well. I thank you, Lord. I feel so good. Every single cell of my body is well."

Biology-sharp nerds would readily agree with me in this digression... Over their lifetimes, cells are assaulted by a host of biological insults and injuries. The cells go through such ordeals as infection, trauma, extremes of temperature, exposure to toxins in the environment, and damage from metabolic processes-- this last item is often self-inflicted and includes a merry motley medley of smoking a deck a day of Philip Morris menthols, drinking currant-flavored vodka or suds, overindulgence in red meat or the choicest fat-marbled cuts of poultry and such carcass.

When the damage gets to a certain point, cells self-destruct. T…

KASI NANLABAN

Viagra au naturel

IT LOOKED eerie—a blaze of fireflies pulsing like stars in the nippy air, throbbing with mating passions. That show of lights somehow eased the shadows of a Holy Thursday night on a dry river bed a few kilometers trudge up Mount Makiling.

It’s likely that no river has lain in sleep for months on that moss-grown, boulder-strewn bed—except my 20-year old kid Kukudyu and I. We were out to spend the night, do on-site learning sessions by the next day. Usual father-and-son bonding. As the late Benjamin Franklin once begged: "Tell me and I forget. Teach me and I remember. Involve me and I learn."

Past noon from the foot of the mountain’s northern section, it took us four hours ploughing non-stop through prickly bushes and forest undergrowth to get to that site. We got there in one bruised piece. By then, dusk was falling; the sylvan air hummed with a trill of crickets, cicadas, critters nameless in choral orison. That incessant “sh-r-r-e-eemmm---“ layered with “k-kr-r-eeengg--” …