Skip to main content

La luna palida como hostia mistica


TO the swoon of winds tugging at my chest lifted of the day’s cares, head rendered giddy with drink… a song rock-hard thaws, rills out of my tummy and spills its notes calm like a shy scatter of stars... old as memory.

To sing in dead earnest is to pray twice… kaya marahil walang matimtimang birhen sa matiyagang manalangin… sinasamba, idinadambana saka dinadamba na.

Sa haraya ng harana iduduyan ang mga apo, kahit malayo ang mga damuho… makakagawian nila ang haplos ng lamyos mula mga labi ng Diablolo…

Iidlip na sana si Direk Dindo Angeles nang marinig na umuungol-alulong na naman ako—aba’y baka ‘kikipagbuno sa bangungot—napilitang bumaba’t ungkatin kung ano na ang kalagayan namin ni Dennis Fetalino… kaming dalawa lagi ang aabutin ng madaling-araw, ‘kikipagtipan sa tuba’t tungga sa ilang araw na pamamalagi sa pulo ng Ilin, sa kanlurang bahagi ng San Jose, Mindoro Occidental.

At sa huling yugto ng tunggaan, may udyok o tudyo ang pag-awit kasaliw ang koro ng mga kuliglig sa paligid… mutya—malaking perlas ang isa pa nitong kahulugan—ang pusyaw na mukha ng buwan sa langit,
“la luna palida como hostia mistica… llueve su calida luz eucaristica.” Sapat na ang ambon ng maputlang liwanag upang umalulong mula alumpihit na sikmura. The moon stays in its heavenly course; the moon stays its curse in the lycanthrope— so bay or bray at the orb like a donkey haughty.

Say, can I carry a tune? I’d rather the tune carry me… that’s the twist of a premise in Thomas Disch’s sci-fi fable, “On Wings of Song.” Uh-oh, extant celebrity rocker rendered jobless by trenchant religious persecution turns to odds-and-ends work to subsist and pay for the upkeep of life support systems of his missus in a coma… why, mullahs plied a fatwa on singing that allowed a singer to soar to the heavens, yeah, on wings of song.

Underground dead-end: rocker is shot down in a concert finale.

“Through the storm, through the night, lead me on to the light… Take my hand, precious Lord, lead me home…”

Tatlong buwan sa sinapupunan ang isang anak nang yakagin sa isang pagtitipon ang kabiyak… konsiyerto ng mga awiting Pilipino… nakadantay sa kanyang puson ang kamay ko’t nararamdaman ang pagkislot ng damuhong musmos sa saliw ng musika… nakagiliwan yata ang mga titik ni Mang Levi Celerio, “Sa Ugoy ng Duyan.”

So old an ember memory, stoked time and again like a shy scatter of stars in spill of lullaby… Sana’y ‘di nagmaliw ang dati kong araw nang munti pang bata sa piling ni nanay… Ibig kong maulit ang awit ni inang mahal… awit ng pag-ibig noong ako’y nasa duyan.

Thus the cradle rocks to rule and reign, even over fatwa against songs that lift hearts to the skies.

Comments

Popular posts from this blog

Every single cell of my body's happy

I got this one from Carmelite Sisters from whose school three of my kids were graduated from. They have this snatch of a song that packs a fusion metal and liebeslaud beat and whose lyrics go like this:

"Every single cell of my body is happy. Every single cell of my body is well. I thank you, Lord. I feel so good. Every single cell of my body is well."

Biology-sharp nerds would readily agree with me in this digression... Over their lifetimes, cells are assaulted by a host of biological insults and injuries. The cells go through such ordeals as infection, trauma, extremes of temperature, exposure to toxins in the environment, and damage from metabolic processes-- this last item is often self-inflicted and includes a merry motley medley of smoking a deck a day of Philip Morris menthols, drinking currant-flavored vodka or suds, overindulgence in red meat or the choicest fat-marbled cuts of poultry and such carcass.

When the damage gets to a certain point, cells self-destruct. T…

Singkamas

MAYAMAN pala sa tinatawag na phytochemicals o sangkap na panlaban sa samut-saring sakit ang singkamas—na sa alias nito sa Latin ay talagang kahindik-hindik na ang dating, Pachyrhizus erosus. Tunog erotikong suso sa dulo.

Jicama ang pangalan nito sa pinagmulang lupalop. Mula pa Mexico, nakarating sa ating pampangin nitong kasagsagan ng kalakalang Manila-Acapulco. Jicama. Sumablay ang bigkas dahil kasintunog ng “higa kama.” Nabalbal. Naging singkamas sa ating wika.

Pampigil sa salakay ng kanser, pampababa ng antas ng masamang cholesterol sa dugo, likas din na antibiotic o pamuksa ng mikrobyo sa katawan. Pampalakas sa likas na panlaban ng katawan kontra sakit. Anti-oxidant o pampahupa sa pagiging amoy-lupa. Karaniwan ding gamit na sangkap sa siomai at lumpia.

Hubad na lumpia! Opo, hindi hubo’t hubad ang tawag sa naturang lutuin. Hubad lang. Masarap kung may kalahok pang budbod na mani.

Kaya nakagawian nang talupan ng mga hayok. Ilalantad ang kinis-labanos na laman na pinipithaya (kahu…

KASI NANLABAN