Skip to main content

BATUGAN


MAINAM daw ang simoy ng hangin sa bahaging iyon ng Sierra Madre pero talamak naman ang singaw ng mga batugan ng mga tagaroon kaya tiwangwang ang lupa… parang dilag na nakabuka ang hita’t naghihintay sa sudsod ng dila’t suyod ng batuta.



Nagpalipas sila doon ng mga mahal na araw. Pinuno ang hininga ng dalisay na hangin. Tinakalan ang bahay-alak ng saganang tungga. Hinimod sa tingin ang baog sa pananim na tanawin. Nagpalamutak sa yakap ng maghapon at magdamag.



Sumangguni sa ‘kin matapos makabalik mula bakasyon.



‘Kako’y pulos panis ang balakin nina gibo, Gordon, Noynoy at Villarroyo upang masawata ang pagdarahop sa naturang lupalop.



‘Entrepreneur’ comes from a French word which means ‘to undertake.’ Thus, an entrepreneur is an undertaker—and sloth is a deadly sin.



Kaya higit na praktikal at tila umaayon sa takda ng Kasulatan ang lunas ng hinayupak na V. I. Lenin.



Bawat araw, tipunin ang 10 batugan. Utasin ang isa… mauubos ang mga talamak na tamad na hindi talaga kikilos upang gumawa ng mga makabuluhan at kapaki-pakinabang… mainam na abono sa lupa ang mga inutas. That’s something sacred for an entrepreneurial activity.


Lutas na, utas pa. Nasugpo ang kahirapan, pwe-he-he-he-he!



Sinisinop ng lupa ang nagsisinop sa lupa.



Hindi malipad ng uwak ang lawak ng tiwangwang na lupain na nasilayan ng mga nagbakasyong katoto. Bakit pag-iinitan ng mga kupal at kumag ang Hacienda Luisita ng angkan ng mga Cojuangco kung napakaraming tipak ng tiwangwang na lupain ang naghihintay na arugain?



Tanim ng tamad ang niyog… minsanan lang ang pagsalpak ng binhi, puwede nang pabayaan sa paglaki.



Tanim din ng tamad ang balinghoy, minsanan lang din na itutulos ang mga punla, bayaan nang lumaki nang kusa.



Tanim din ng tamad ang kawayan na kusang lalago kahit hindi diligin.



Tanim din ng tamad ang kape at kakaw… na kailangan lang liliman ng lansones, rambutan o durian.



‘Kako’y talamak na ang katamaran ng mga tagaroon. Kaya ni isa man sa maituturing na pananim ng tamad ay hindi makita sa kawawang lugar.



Bumubuhay ang lupa sa bumubuhay sa lupa. Nagpapalago ang lupa sa nagpapalago sa lupa.



Higit na may pakinabang ang paligid sa mga mayang mamindita na naglalagak ng mga punla ng ratiles at balite upang mabihisan ng luntian ang kahubaran ng lupain.



Mga walang kuwentang tao ang tagaroon na aasa kina Gibo, Gordon, Noynoy, Villarroyo o sinumang herodes na luluklok sa trono.



Hindi sila matutulungan ng Diyos man o diyablo, mwa-ha-ha-haw!

Comments

Popular posts from this blog

Every single cell of my body's happy

I got this one from Carmelite Sisters from whose school three of my kids were graduated from. They have this snatch of a song that packs a fusion metal and liebeslaud beat and whose lyrics go like this:

"Every single cell of my body is happy. Every single cell of my body is well. I thank you, Lord. I feel so good. Every single cell of my body is well."

Biology-sharp nerds would readily agree with me in this digression... Over their lifetimes, cells are assaulted by a host of biological insults and injuries. The cells go through such ordeals as infection, trauma, extremes of temperature, exposure to toxins in the environment, and damage from metabolic processes-- this last item is often self-inflicted and includes a merry motley medley of smoking a deck a day of Philip Morris menthols, drinking currant-flavored vodka or suds, overindulgence in red meat or the choicest fat-marbled cuts of poultry and such carcass.

When the damage gets to a certain point, cells self-destruct. T…

KASI NANLABAN

Viagra au naturel

IT LOOKED eerie—a blaze of fireflies pulsing like stars in the nippy air, throbbing with mating passions. That show of lights somehow eased the shadows of a Holy Thursday night on a dry river bed a few kilometers trudge up Mount Makiling.

It’s likely that no river has lain in sleep for months on that moss-grown, boulder-strewn bed—except my 20-year old kid Kukudyu and I. We were out to spend the night, do on-site learning sessions by the next day. Usual father-and-son bonding. As the late Benjamin Franklin once begged: "Tell me and I forget. Teach me and I remember. Involve me and I learn."

Past noon from the foot of the mountain’s northern section, it took us four hours ploughing non-stop through prickly bushes and forest undergrowth to get to that site. We got there in one bruised piece. By then, dusk was falling; the sylvan air hummed with a trill of crickets, cicadas, critters nameless in choral orison. That incessant “sh-r-r-e-eemmm---“ layered with “k-kr-r-eeengg--” …