Skip to main content

Usapan, isipan

THE tussle of sorts with a tactical interrogator in the Nueva Vizcaya hinterlands is a fart, just passing gas compared to whirlwinds that a sad child summons in the briefest of chit-chats… matinding usapan kailangan ng mas matalim na isipan.

Kabilang ang paslit sa pulutong na iginalugad sa maliit na latag ng kabundukan upang tukuyin, kilalanin ang samut-saring damo’t halamang ligaw na may pakinabang.
Babes in the woods likely to get lost in such treacherous terrain… yet even harsh topography can be rendered familiar, less forbidding, and even friendly for the adventurous.

And before we broke camp, I reminded the kids they can invite me as their Facebook friend… so I can “Ignore” them, duh, I didn’t have the heart for ignorance.

Mabubungkal ng mga paslit ang kung anu-ano mang isinalpak sa sariling pahina… at may pumansin sa retratong kipkip ko na tila bungkos ng aklat ang panganay na apo habang naglalakad sa patuto ng gulayan sa La Trinidad, Benguet… isinaad na nasa bahaging likod ng larawan naming maglolo ang bahay ng isa niyang tiyahin, doon daw siya nanunuluyan… at aanyayahan daw niya akong magbakasyon sa kanila… balak akong ipakilala sa kung sinu-sino.

Tulad sa naging pangunguna sa mga hakbang tungo sa pagtuklas sa ipinatahak na landas, kailangan muling pangunahan ang paslit na katalastasan…
they’ll chance upon me online, kindle a conversation.

Naimungkahi sa isa-- wala raw siyang mapupuntahan sa bakasyon-- na tumulong sa mga gawaing pambahay… para makagiliwan siya ng nanay, tatay, kapatid.

Hiwalay daw silang magkapatid ng tirahan kaya hindi sila madalas nagkikita. Matagal na ring hiwalay ang kanyang ama’t ina…
so I was chatting up the collateral damage to a domestic parting of ways.

Daig ko pa ang dinagukan sa isinulat na tugon ng bata… may sundot ng tinik sa dibdib ‘yon. Makabugbog-damdamin… pero kailangang malusutan nang hindi na kakalkalin pa o huhugutin ang anumang nakatimo sa isipan ng kausap…

Isinulat kong kahit musmos ay may dapat gampanang gawain at tungkulin, parang laro lang din ang mga gawaing-bahay… nakakapagpasigla ng katawan, nakakapagpalinaw sa isipan. At kung wala mang nanay, tatay o kapatid na makakaalam sa kanyang ginawa, meron namang
Diablolo Dong na matutuwa sa kanyang pagtalima.

May kasamang
smiley icon ang “Thank you” ng ka-chat… big deal. Kasi nahuli ko yata ang loob.

Sa isa naman na hiwalay din ang mga magulang, nagpatianod na lang… isinaad na mas madaling maunawa dahil mas malinaw ‘kako ang nasa isip at dibdib ng paslit… idinagdag pa na habang tumatanda, parang nahahalukay na tubig sa sapa ang isip at dibdib— marami nang putik at dumi ang humahalo… kaya lumalabo, kaya mas mahirap na lagukin… mapait o mapakla na sa lasa.


And what do we do with roiled muddy waters? We can’t wash the filth out. We just wait for the dirt and murk to settle to the bottom… and that takes lots of time… some patience, too.

So reading, even such taut notes online that hold a future in ransom… that can likely make a full man, (Burp! I’m full but what were the lean pickings have I feasted on?) Ambush conference may ready a man for the unexpected… and just maybe, addressing tender minds would call for sloughing calluses to requite the softness seeking for elderly affection.

Gusto ko yatang maniwala kay Dr. Jose Rizal na kabataan ang pigsa… pag-asa siguro na lumalaki’t kailangang sinupin, tipunin at tagniin ang mga nangapilas na pangarap. Just like Noah building an ark and trotting in a pair of each creation before the torrents of reckoning pours down…

Dumarami yata ang bilang ng mga apo na kailangang subaybayan… bigyan ng patnubay kahit paminsan-minsan lang, o kapag hinihingi na ng pagkakataon.

And the child’s name is not tomorrow after we adults have sorted out, cleaned up the mess… the child’s name is Now.

So on any day past lunch when they should be nudged to take a nap, a child chances upon me online tending to my e-mails… and tap out a gentle firestorm of a chat… and I’d burn, be charred.

Comments

Popular posts from this blog

Every single cell of my body's happy

I got this one from Carmelite Sisters from whose school three of my kids were graduated from. They have this snatch of a song that packs a fusion metal and liebeslaud beat and whose lyrics go like this:

"Every single cell of my body is happy. Every single cell of my body is well. I thank you, Lord. I feel so good. Every single cell of my body is well."

Biology-sharp nerds would readily agree with me in this digression... Over their lifetimes, cells are assaulted by a host of biological insults and injuries. The cells go through such ordeals as infection, trauma, extremes of temperature, exposure to toxins in the environment, and damage from metabolic processes-- this last item is often self-inflicted and includes a merry motley medley of smoking a deck a day of Philip Morris menthols, drinking currant-flavored vodka or suds, overindulgence in red meat or the choicest fat-marbled cuts of poultry and such carcass.

When the damage gets to a certain point, cells self-destruct. T…

Singkamas

MAYAMAN pala sa tinatawag na phytochemicals o sangkap na panlaban sa samut-saring sakit ang singkamas—na sa alias nito sa Latin ay talagang kahindik-hindik na ang dating, Pachyrhizus erosus. Tunog erotikong suso sa dulo.

Jicama ang pangalan nito sa pinagmulang lupalop. Mula pa Mexico, nakarating sa ating pampangin nitong kasagsagan ng kalakalang Manila-Acapulco. Jicama. Sumablay ang bigkas dahil kasintunog ng “higa kama.” Nabalbal. Naging singkamas sa ating wika.

Pampigil sa salakay ng kanser, pampababa ng antas ng masamang cholesterol sa dugo, likas din na antibiotic o pamuksa ng mikrobyo sa katawan. Pampalakas sa likas na panlaban ng katawan kontra sakit. Anti-oxidant o pampahupa sa pagiging amoy-lupa. Karaniwan ding gamit na sangkap sa siomai at lumpia.

Hubad na lumpia! Opo, hindi hubo’t hubad ang tawag sa naturang lutuin. Hubad lang. Masarap kung may kalahok pang budbod na mani.

Kaya nakagawian nang talupan ng mga hayok. Ilalantad ang kinis-labanos na laman na pinipithaya (kahu…

KASI NANLABAN