Skip to main content

“Ang taong nagigipit sometimes may cling to a nun’s habit.”

BALIK-TANAW: Humingi ng saklolo si Rodolfo Noel “JLo” Lozada Jr. sa kanyang hepe sa Department of Environment and Natural Resources, kay Secretary Lito Atienza para makaiwas-pusoy ang una sa pagdinig ng Senado ukol sa maalingasaw na transaksiyong ZTE-NBN—nahirang ng NEDA ang JLo bilang technical consultant sa semplang nang proyekto.

Pangulo din noon si JLo ng Philippine Forest Corporation. Na saklaw ng DENR, kaya talagang kay Lito Atienza unang dudulog ang Lozada para maghinga ng mga problema—kung baga sa militar, ugnayan ng commanding officer at field operative, isasaalang-alang ng pinuno ang kaligtasan ng kanyang tauhan sa larangan, saanmang laban…

Kay Atienza isinumbong ni JLo na maraming nagbabanta sa kanyang buhay—kinakabahan na siya. Pinayuhan ang huli na magtungo sa Hong Kong saka tumuloy sa isang pandaigdigang pulong sa London habang naghahanda ng mga hakbang para mapangalagaan ang kaligtasan ng JLo. (Teka muna, hapit na kapit at katakam-takam-takam-takam, tambok talaga tumbong ng Jennifer Lopez at sa tuksuhan ng mga paslit nitong nakalipas na panahon, “Sumbong, sumbong, haba-tumbong.”)

Lumilitaw na nakikipagkita na pala ang JLo kay Sen. Panfilo Lacson noon pang Disyembre 2007 pero hindi na naungkat kung anu-ano ang mga paksa at pakay ng kanilang pag-uusap.

Matapos maihinga ng JLo ang kanyang mga pangamba, nagmalasakit naman nga ang Lito Atienza—agad na tinawagan si PNP Chief Avelino Razon para humingi ng tulong upang pangalagaan si JLo.

Parang sa telenovela ang pagpihit ng mga kasunod na pangyayari—kinasuhan ni JLo ng pagdukot o kidnapping ang mga nagmagandang-loob na Lito Atienza at Sonny Razon, tsk-tsk-tsk…

Hindi man nagsampa ng kontra-demanda, sumama ang loob ng Atienza sa isinukli sa kanya ng kanyang kinalinga. Pakiramdam niya, “nilapastangan” siya niyong nagpagibik, humingi ng saklolo. Para bang sumagip sa nalulunod-- nang aabutin ang kamay ng sisinghap-singhap para masagip, sinapak ng sinasagip ang nagtangkang sumagip… pinalabas sa demanda na nagsabwatan ang Atienza at Razon para dukutin ang JLo. Namputsa talaga, oo.

Nataranta marahil ang JLo. Talagang nakakakilabot kapag nasangkot sa umaalingasaw na transaksiyon tulad nitong ZTE-NBN, napakahirap mag-back off kahit na bulyawan o sigawan pa niyong suminghal daw kay Joey de Venecia. Kaya hindi na matukoy ni mapagsino kung alin ang kaibigan, kung sino ang talagang kalaban…

Ni wala ngang kaalam-alam ang Atienza, ayon na mismo kay JLo: “Pumunta ‘ko kay Secretary Atienza. Si Secretary Atienza hindi naman alam kung ano ang kinalaman ko rito eh.”

Magulo talaga ang panahon ngayon—kung sino ang nagmamalasakit, ginagantihan ng pasakit.

Pero nasusubok sa kagipitan ang tunay na kaibigan.

Makabagong salawikain: “Ang taong nagigipit sometimes may cling to a nun’s habit.”

Comments

Popular posts from this blog

Every single cell of my body's happy

I got this one from Carmelite Sisters from whose school three of my kids were graduated from. They have this snatch of a song that packs a fusion metal and liebeslaud beat and whose lyrics go like this:

"Every single cell of my body is happy. Every single cell of my body is well. I thank you, Lord. I feel so good. Every single cell of my body is well."

Biology-sharp nerds would readily agree with me in this digression... Over their lifetimes, cells are assaulted by a host of biological insults and injuries. The cells go through such ordeals as infection, trauma, extremes of temperature, exposure to toxins in the environment, and damage from metabolic processes-- this last item is often self-inflicted and includes a merry motley medley of smoking a deck a day of Philip Morris menthols, drinking currant-flavored vodka or suds, overindulgence in red meat or the choicest fat-marbled cuts of poultry and such carcass.

When the damage gets to a certain point, cells self-destruct. T…

KASI NANLABAN

Viagra au naturel

IT LOOKED eerie—a blaze of fireflies pulsing like stars in the nippy air, throbbing with mating passions. That show of lights somehow eased the shadows of a Holy Thursday night on a dry river bed a few kilometers trudge up Mount Makiling.

It’s likely that no river has lain in sleep for months on that moss-grown, boulder-strewn bed—except my 20-year old kid Kukudyu and I. We were out to spend the night, do on-site learning sessions by the next day. Usual father-and-son bonding. As the late Benjamin Franklin once begged: "Tell me and I forget. Teach me and I remember. Involve me and I learn."

Past noon from the foot of the mountain’s northern section, it took us four hours ploughing non-stop through prickly bushes and forest undergrowth to get to that site. We got there in one bruised piece. By then, dusk was falling; the sylvan air hummed with a trill of crickets, cicadas, critters nameless in choral orison. That incessant “sh-r-r-e-eemmm---“ layered with “k-kr-r-eeengg--” …