Skip to main content

Arson orison

PRICK blank page—or screen—with a pin until pain or paean begins… and blood off one’s veins flows out, spills over the empty surface. That, my dear, is how writing is done.

So with a trowel our mentor/tormentor Raul S. Gonzalez of Bulacan pattered, battened that down into our thick skulls-- piece of cake inflicting such atrocity, all it takes is fine appreciation for or application to carnage, maybe acupuncture or doing prefrontal lobotomy, likely biopsy with an ax on some live carcass over at the Ombudsman.

Not for the squeamish.

‘Andali lang talaga ‘yang pasulat-sulat… kahit sinong gago’t gunggong kaya daw ‘yan… kahit pa galing ang salitang ‘sulat’ sa wika ng mga Arabogli’t Arabobo… solat = dasal, dalangin, oracion.

Sabi nga’y
orare est laborare, laborare est orare

So let us prey as a praying mantis does.

Parang pagtatanim lang pala ang bitiw ng mga kataga, kapag umilandang sa lupa o katawang lupa… nag-uugat, tumutubo, lumalagong tila balahibong pusa sa minumutya o tumatabal na talahib na kinukutya… kaya hindi totoo ‘yung sabi ni
Dennis Fetalino, it takes all kinds… pinipili lang talaga ang mga binhi na ipupunla…

Parang muhon na isusuksok matapos sukatin ang lawak ng lupa para matukoy ang mga hangganan ng aangkining ari-arian
, uh-duh, don’t you worry my dear, aararuhin at angkinin ko na ‘yang ari mo… sa paglulupa kasi, may aring di-natitinag at may aring natitinag and it makes sense and a lot of loving to know the difference for moaning full, whoopsydaisy, meaningful real estate development.

So let us pray, solat… so, la, ti, do.

The Benedictine monks had it down pat in principle… the how-it’s-done is something else in orare est laborare, laborare est orare… ah, the words are formed and mixed with light at the top of one’s head, then, drawn into the body as breath… goaded down along the spinal column, collected and held firmly at the diaphragm… and expressed out at the dan-tien or that spot two fingers width below the navel…

The method sure peals out a Harlan Ellison opus written at a single night’s sitting in 1966, “I Have No Mouth and I Must Scream.”

Or Boss Gonza himself sagely plying during the unlamented ancien regime, how incendiary expression won’t likely be extinguished in spite of censorship… censors can unmake the writing, but you can still make faces, words and censors won’t get in the way.

So that’s how benediction—blessing or blasting, basting or bashing—is done. And the top of the head won’t take in either the clear or the caliginous, light or darkness unless the energy center at the base of the spine is open for business. Figure that out, Dennis… kailangang bukas ang isipan, bukas ang magkabilang dulo ng gulugod—mula alulod hanggang tulatod-- para dumaloy ang bibitiwang basbas o sumpa.

As Richard Aregood who won the Pulitzer Prize for editorial writing at the Philadelphia Daily News in 1985 balks, “A big thing missing in lots of editorial pages is passion.”

Comments

Popular posts from this blog

ALAMAT NG TAHONG

SAKBIBI ng agam-agam sa kalagayan ng butihing kabiyak-- at kabiyakan, opo-- na nakaratay sa karamdaman, ang pumalaot na mangingisda ay napagawi sa paanan ng dambuhalang Waczim-- isang bathala na nagkakaloob sa sinuman anumang ibulwak ng bibig mula sa bukal ng dibdib. Pangangailangan sa salapi na pambili ng gamot ng kapilas-pusong maysakit ang nakasaklot sa puso ng matandang mangingisda. 'Di kaginsa-ginsa'y bumundol ang kanyang bangka sa paanan ng Waczim. Kagy at umigkas ang katagang kimkim noon sa kanyang dibdib: "Salapi!" Bumuhos ng salapi-- mga butil at gilit ng ginto-- mula papawirin. At halos umapaw sa ginto ang bangka ng nagulantang na mangingisda, walang pagsidlan ang galak, at walang humpay ang pasasalamat sa mga bathala. Nanumbalik ang kalusugan ng kabiyak ng mangingisda. At lumago ang kabuhayan, naging mariwasa ang magkapilas-puso na dating maralita. Nilasing ng kanyang mga dating kalapit-bahay ang mangingisda-- na hindi ikina...

Kuntaw

I T was more than an implement—tough as metal, soft as petal—wielded like lightning to repulse conquerors. Invading Mactan in 1521, Ferdinand Magellan and his men must have thought that their fabled Toledo steel swords would be more than a match more the island’s native defenders—they were dead wrong. The Spaniards never knew what hit them. In the 1900s, American occupation forces in Mindanao particularly in the Sulu islands found themselves under constant harassment from what they called “crazy hermits” or juramentados . The native fighters would fast for days, go through special religious rites, then go forth to storm American garrisons. Even as the .445 caliber pistol was plied out in 1911 to stop seemingly unstoppable fighters, the Americans still never knew what hit them. Looking back with pride at such points in history when their fighting mettle was unleashed in battle, Filipino Muslims, especially the Tausugs of Sulu will, with a little nudge and tug at their patriotic sentimen...

LARAWANG KAPILAS-PUSO (Dulang Kyogen sa Pag-ibig at mga Musmos)

Mga Tauhan: Gombei, ang maghahabi Mariko, ang mananahi-mananandata, kabiyak ni Gombei Daimyo, ang panginoon ng kastilyo Mga Kanayon ni Gombei – pintor, panadero, magbubukid, tindera, atbp. Tatlong Paslit Tatlong Alalay ng Daimyo Dalawang Korombo bilang mga Diwata/Apsara sa Hangin Ilang Kataga sa Pagtatanghal at Tanghalan: Halaw sa isang kuwentong katutubo mula Japan ang akda. Isinalin sa anyong kyogen – dulang katatawanan, mula rin sa naturang bansa. Inangkin sa puso at binigyan ng mga sangkap na Pilipino. Karaniwang sangkap sa kyogen ang kunwa’y di-nakikitang korombo, nakasuot ng itim at madalas na tagapag-abot ng mga kagamitan sa mga tauhang nasa tanghalan. Sa dulang ito, sagisag sa ihip ng hangin at pihit ng kapalaran ang dalawang korombo. Liban sa istruktura na anyong balkonahe sa kanan ng tanghalan at mala-balangkas ng dampa sa kaliwang panig, sayad sa lupa at hitik sa posibilidad ang pagiging payak sa kabuuan ng tanghalan. Sa ganitong kapayakan nakaka...