Skip to main content

Dormire

WELL hung over from a previous night’s binge on gin chased with sips of soup… still cranky from a mere three hours dreamless sleep, I was pried off bed with a crowbar then sent off at dawn on a Manila-bound bus to gather wits for a 10 o’clock meet.

Steeped through traffic, the full brunt of what it means to get forty winks sinks into the brain… the sanctimonious sermonizing by a highly paid broadcaster-news reader gets into your nerves, why can’t they bring back a Harry Gasser, anyone whose tenor soothes and mesmerizes… ah, here’s a flat razor slash at your carotid, femoral and brachial arteries, you diabetic donkey.

Still simmering in traffic an hour before the meet, word gets to you the meeting is cancelled… Swedish researchers found out that people who score high on intelligence tests are also good at keeping time… aah, accurate timing plus competence in reasoning and problem solving go hand in glove…

So here’s to a more considerate, thoughtful sense of timing. There’s sanity, sense and humanity there.

Amore, mangare, dormire— love, eat, sleep… so needful in investing day-to-day living with purpose while divesting it of distractions and deviltries.


Sleep is a treat, not a retreat into the realm of the nagual para los brujos y curanderas or dreamworld that allows the body to mend itself, the human soul to be in touch with the divine, to slough off dead skin or chrysalis that fetters the emerging awareness out of past deals and ordeals.

Sa Liongoren Art Gallery (111 New York, Cubao, Quezon City) ipinadpad ng mga hakbang… itinuro ng kawaksi doon, si Koro—na agad kumuha ng bentilador—ang sulok na mapaglalagakan ng katawang pagal.

“Sinta Ko”
(mi amore!) ang ipinamagat sa nakatanghal na paintings ni Neil Manalo… kinaliskisan bawat kuwadro matapos makaidlip… pulos nakaliyad pati leeg na panliligaw o talampakang pagliligaw ang nakalarawan, ‘yung paglulubid ng buhangin… paniningalang pugad.

Or here’s looking at a maiden’s tender downy under.

Gano’n ang talagang katuturan ng pagtingala sa pugad na pinagnanasaang limliman ng alagang uwak o bayawak. The Tagalog idiom is so revealing, blatantly risqué.

Kulang sa anghang ang mga paglalarawan… kulang sa libog.

Ni hindi nga humapyaw man lang ang alinmang larawan para ipakita ang mata ng nagpapahayag ng pagsinta. Sa balintataw kasi lilitaw ang katotohanan… o kung pinaglalakuan
— from “lako,” peddle off, or sell out-- lang ang sinisinta.

Teka, ang pagsinta’y hindi lang sa tao… katumbas din ito ng pagtindig ng aso sa kanyang dalawang hulihang paa, magpapakitang-gilas sa amo… kapag umigkas na ang katawan, damba na ang tawag… sasalakay, sasagpang. Magkatulad ang anyo ng pagsamba’t pagdamba ng aso.

Sana uso pa rin kahit pag-asinta.

Comments

Popular posts from this blog

ALAMAT NG TAHONG

SAKBIBI ng agam-agam sa kalagayan ng butihing kabiyak-- at kabiyakan, opo-- na nakaratay sa karamdaman, ang pumalaot na mangingisda ay napagawi sa paanan ng dambuhalang Waczim-- isang bathala na nagkakaloob sa sinuman anumang ibulwak ng bibig mula sa bukal ng dibdib. Pangangailangan sa salapi na pambili ng gamot ng kapilas-pusong maysakit ang nakasaklot sa puso ng matandang mangingisda. 'Di kaginsa-ginsa'y bumundol ang kanyang bangka sa paanan ng Waczim. Kagy at umigkas ang katagang kimkim noon sa kanyang dibdib: "Salapi!" Bumuhos ng salapi-- mga butil at gilit ng ginto-- mula papawirin. At halos umapaw sa ginto ang bangka ng nagulantang na mangingisda, walang pagsidlan ang galak, at walang humpay ang pasasalamat sa mga bathala. Nanumbalik ang kalusugan ng kabiyak ng mangingisda. At lumago ang kabuhayan, naging mariwasa ang magkapilas-puso na dating maralita. Nilasing ng kanyang mga dating kalapit-bahay ang mangingisda-- na hindi ikina...

Kuntaw

I T was more than an implement—tough as metal, soft as petal—wielded like lightning to repulse conquerors. Invading Mactan in 1521, Ferdinand Magellan and his men must have thought that their fabled Toledo steel swords would be more than a match more the island’s native defenders—they were dead wrong. The Spaniards never knew what hit them. In the 1900s, American occupation forces in Mindanao particularly in the Sulu islands found themselves under constant harassment from what they called “crazy hermits” or juramentados . The native fighters would fast for days, go through special religious rites, then go forth to storm American garrisons. Even as the .445 caliber pistol was plied out in 1911 to stop seemingly unstoppable fighters, the Americans still never knew what hit them. Looking back with pride at such points in history when their fighting mettle was unleashed in battle, Filipino Muslims, especially the Tausugs of Sulu will, with a little nudge and tug at their patriotic sentimen...

LARAWANG KAPILAS-PUSO (Dulang Kyogen sa Pag-ibig at mga Musmos)

Mga Tauhan: Gombei, ang maghahabi Mariko, ang mananahi-mananandata, kabiyak ni Gombei Daimyo, ang panginoon ng kastilyo Mga Kanayon ni Gombei – pintor, panadero, magbubukid, tindera, atbp. Tatlong Paslit Tatlong Alalay ng Daimyo Dalawang Korombo bilang mga Diwata/Apsara sa Hangin Ilang Kataga sa Pagtatanghal at Tanghalan: Halaw sa isang kuwentong katutubo mula Japan ang akda. Isinalin sa anyong kyogen – dulang katatawanan, mula rin sa naturang bansa. Inangkin sa puso at binigyan ng mga sangkap na Pilipino. Karaniwang sangkap sa kyogen ang kunwa’y di-nakikitang korombo, nakasuot ng itim at madalas na tagapag-abot ng mga kagamitan sa mga tauhang nasa tanghalan. Sa dulang ito, sagisag sa ihip ng hangin at pihit ng kapalaran ang dalawang korombo. Liban sa istruktura na anyong balkonahe sa kanan ng tanghalan at mala-balangkas ng dampa sa kaliwang panig, sayad sa lupa at hitik sa posibilidad ang pagiging payak sa kabuuan ng tanghalan. Sa ganitong kapayakan nakaka...