Skip to main content

Listening to dinner

A northern tribe who chop off foes’ heads as war trophies listen to their food, I was told. Sure sounds edible-- would a pinch of fish flesh howl in pain or sing a paean?

They’re not likely referring to the snap, crackle and pop off crunchy slivers of raw radish, seaweed or cucumbers lazed in vinaigrette of black pepper, sugar, olive oil and salt. Every item of viand ought to tell something more than a “moo” off a beef morsel.

Unlikely an early warning that copious intake of nitrates in cured meats—tocino, longaniza, corned beef and what have you-- may reach critical mass and just go off like a time bomb wrecking the insides of a gourmand.

Certainly not a list of the food item’s biochemical makeup, no fastfood staple spiked with industrial-strength ingredients would bother to inflict pangs of panic on a prospective victim of obesity-related mortality.

So what did those headhunters had in mind when they sat down for repasts, hushed hunger and asked their kids to lend a heedful ear to what’s before them?

We could be wrong but hazard a guess we ought to.

Bringing food to the table isn’t a picnic for mountain dwellers. Raising food crops and livestock on an unwieldy terrain isn’t equal to barking an order of stir-fried beef noodles or chow mein kampf to a waitress, plunking down one’s hinnies on a seat and chattering away with one’s company awaiting for food to be dished out pronto.

So we’re estranged from the ordeal of a process in turning up sustenance… we’ve turned into feeders feeding off slops of products thrown onto troughs. Life is so easier.

Nabanggit sa kapwa dalubhasa sa pagsisinop-lupa na nakasumpong kaming mag-asawa ng taniman ng watercress or xi yang cai kalapit sa bukal, nasa gilid ng bundok may dalawang kilometro ang layo sa aming tinutuluyan… sagsag doon ang katutubong dalubhasa.

Kabilang sa nilantakan sa gabing iyon ang nakabunton sa pinggan na
xi yang cai, mayumi ang anghang-tamis… may lagaslas ng batis, linamnam at lutong ng utong… may bahid ng apat na kilometrong paroo’t paritong pagbaybay sa kasukalan… ganoon ang naulinig sa hapunan.

Iba naman ang narinig na ngitngit sa matandang nagsisinop ng ektaryang palayan na kanugnog ng isang
subdivision sa Camarin… walang 70 sako ng palay ang inaani sa lawak na ‘yon na paminsan-minsang dinadagsa ng mga musmos mula subdivision…

Wala raw pakundangan ang mga bata kung sagasaan at dapurakin ang mga uhay-palay… nalalagas ang mga butil… ni santasang kanin daw, hindi kayang mapalago ng mga magulang ng mga musmos na ‘yon.

Sino’ng magtitiyagang makinig, maniniwala sa kanya
?

Comments

Popular posts from this blog

Baka talisay ang kailangan kung mabilis nilalabasan

KAMBAL na hitang nakabukaka ang pahayag—an open statement na hindi pinid at wala nang pasubali o baka masususugan pa. (“Susog” ang salitang ugat na katakam-takam talagang bigkasin dahil kung nanamnamin at hihimas-himasin para bang susong busog ang ibig sabihin.) We’re trying to make sense of a claim we stumbled into about the fruits of an ornamental tree. To wit: “The kernel of Indian almond has shown aphrodisiac activity, it can probably be used in treatment of some forms of sexual inadequacies (premature ejaculation).” For goodness’ sakes, what are those other forms of sexual inadequacies, er, shortages? What’s Indian almond? Higit nating kilala ang Indian almond bilang talisay. Tinatawag ding tropical almond, Java almond, Singapore almond, Pacific almond . Kilala din sa pangalang umbrella tree, badamier, ketapang, huu kwang , at sa mga botanist na mahilig sa boteny tulad ni Ama, Terminalia catappa . Makatas ang hinog na lamukot ng bungang talisay—karaniwang dilaw o namumula ang ku...

WHAT THE HECTARE!

In a passing conversation in Masbate, years back, I was told that a head of cattle-- fetched a live-weight price of P30,000 then-- is allocated a hectare of pasture to graze on as that area replenishes its growth of grass every 40 days or so. Minimum hectarage that Masbate cattle raisers have is 100 hectares for raising beef livestock.   The numbers had the weight of a rock conked on my head-- a hectare per cattle each worth P30K, chewing cud for 18 hours a day to gain semblance of weight. The pastures I've been taken to a hundred or so kilometers beyond Masbate city limits were a howling expanse of cogon. Cogon, whose blades are nearly entirely cellulose, or that which goes into cellophane wrappers for candies and cigarettes, or cellulose tape.   Cogon, infused in the proverbial "ningas-cogon" attitude of Filipinos for starting every endeavor like a house on fire, then, dying quickly into ashes.   So, I wondered aloud why it hasn't occurred to the provincial agricult...

ALAMAT NG TAHONG

SAKBIBI ng agam-agam sa kalagayan ng butihing kabiyak-- at kabiyakan, opo-- na nakaratay sa karamdaman, ang pumalaot na mangingisda ay napagawi sa paanan ng dambuhalang Waczim-- isang bathala na nagkakaloob sa sinuman anumang ibulwak ng bibig mula sa bukal ng dibdib. Pangangailangan sa salapi na pambili ng gamot ng kapilas-pusong maysakit ang nakasaklot sa puso ng matandang mangingisda. 'Di kaginsa-ginsa'y bumundol ang kanyang bangka sa paanan ng Waczim. Kagy at umigkas ang katagang kimkim noon sa kanyang dibdib: "Salapi!" Bumuhos ng salapi-- mga butil at gilit ng ginto-- mula papawirin. At halos umapaw sa ginto ang bangka ng nagulantang na mangingisda, walang pagsidlan ang galak, at walang humpay ang pasasalamat sa mga bathala. Nanumbalik ang kalusugan ng kabiyak ng mangingisda. At lumago ang kabuhayan, naging mariwasa ang magkapilas-puso na dating maralita. Nilasing ng kanyang mga dating kalapit-bahay ang mangingisda-- na hindi ikina...