Skip to main content

Jujutsu


“Kihaku (spirit)… the nurturing of human independence, responsibility, and inquiry… courage and the cultivation of vitality.”
--Nobiyoshi Higashi, Kokushi-ryu Jujutsu. 1995.

ISASALANG tuwing umaga ang magkabilang bisig sa pakikipagkaramusa—karamusa translates as “empty warrior”—sa biyas ng kawayan sa aming halamanan… katumbas ng higit sandosenang yakap sa paslit upang siya’y busugin sa tibay, husay, kalusugan ng katawan at isipan.

Idagdag pa ang tahasang pagpapahalaga sa katuturan ng jujutsu— ju connotes explosive pliancy of growing bamboo. The playful daily drill imparts such pliancy, the explosives pile up refusing fuses. Uh, weapons of mass destruction have taken a bad rap these days.

Aba’y hindi lang sa bisperas ng bagong taon naghahanda ng kawayang kanyon. Taimtim kasi ang kimkim na putok sa buho—masuyong magkasiping doon sina Malakas at Maganda… pero hindi lang ito lamat sa nilimot na alamat… mahahasa ang mga bisig at kamay sa mga galaw na hindi lang maganda, malakas pa.

Gumagaya lang naman sa gawi ng mga hinahangaan kong henyo sa paghahalaman at masinop na pamumuhay, sina Luther Burbank at George Washington Carver. Kung nagawa nila, magagawa rin ng iba.

It takes a sincere heart to open up lines of communication with plants. Ganoon ang tagubilin nina Burbank at Carver. At kapag taos-puso ang pakikipag-ugnayan sa kanila, lubusang ibubunyag ng alinman, anumang halaman ang samut-saring lihim na kaalaman. Na talagang pakikinabangan.

Sounds silly to be having an earnest interface with plants… aah, “silly” is from selig, a German word for “blessed, sacred, holy…”

Mauungkat pa ang iginiit ni Stephen Harrod Buhner sa kanyang aklat—The Lost Language of Plants—na hindi lang sa dilig nasasabik ang mga halaman. Uhaw din sila na makipagtalastasan sa tao. They have so much to share. We have so much to learn.

Hindi pa man nakakausap, tinukoy ni Buhner na abala na rin ang mga alagang halaman na magpagaling sa mga karamdaman ng kanilang tagapangalaga… it will beggar a physician to practice where tree orchards thrive, ayon nga sa salawikaing Español.

Matindi kasing magtustos sa tibay ng katawan ang dalisay na hangin na sumasalin hanggang sa himaymay ng laman.

Matindi ring magpagaling ng samut-saring sakit ang mycelial network na pinalalaganap sa lupa na binihisan ng mga nalagas, nabulok na tangkay at dahon ng halaman…

Masaya talagang ikaramusa ang kamay at bisig sa mga biyas ng kawayan. Mararamdaman sa laman ang unti-unti, banayad na pagsalin ng kung anumang taglay ng kawayan… makikiliti, mapapangiti sa daloy ng malamyos na apoy-kuryente.

Taimtim ang kasiyahan ng kawayan. At masuyo ang alimpuyo sa igkas ng kanyang lakas.

Comments

Post a Comment

Popular posts from this blog

Baka talisay ang kailangan kung mabilis nilalabasan

KAMBAL na hitang nakabukaka ang pahayag—an open statement na hindi pinid at wala nang pasubali o baka masususugan pa. (“Susog” ang salitang ugat na katakam-takam talagang bigkasin dahil kung nanamnamin at hihimas-himasin para bang susong busog ang ibig sabihin.) We’re trying to make sense of a claim we stumbled into about the fruits of an ornamental tree. To wit: “The kernel of Indian almond has shown aphrodisiac activity, it can probably be used in treatment of some forms of sexual inadequacies (premature ejaculation).” For goodness’ sakes, what are those other forms of sexual inadequacies, er, shortages? What’s Indian almond? Higit nating kilala ang Indian almond bilang talisay. Tinatawag ding tropical almond, Java almond, Singapore almond, Pacific almond . Kilala din sa pangalang umbrella tree, badamier, ketapang, huu kwang , at sa mga botanist na mahilig sa boteny tulad ni Ama, Terminalia catappa . Makatas ang hinog na lamukot ng bungang talisay—karaniwang dilaw o namumula ang ku...
3 comments
Read more

WHAT THE HECTARE!

In a passing conversation in Masbate, years back, I was told that a head of cattle-- fetched a live-weight price of P30,000 then-- is allocated a hectare of pasture to graze on as that area replenishes its growth of grass every 40 days or so. Minimum hectarage that Masbate cattle raisers have is 100 hectares for raising beef livestock.   The numbers had the weight of a rock conked on my head-- a hectare per cattle each worth P30K, chewing cud for 18 hours a day to gain semblance of weight. The pastures I've been taken to a hundred or so kilometers beyond Masbate city limits were a howling expanse of cogon. Cogon, whose blades are nearly entirely cellulose, or that which goes into cellophane wrappers for candies and cigarettes, or cellulose tape.   Cogon, infused in the proverbial "ningas-cogon" attitude of Filipinos for starting every endeavor like a house on fire, then, dying quickly into ashes.   So, I wondered aloud why it hasn't occurred to the provincial agricult...
1 comment
Read more

ALAMAT NG TAHONG

SAKBIBI ng agam-agam sa kalagayan ng butihing kabiyak-- at kabiyakan, opo-- na nakaratay sa karamdaman, ang pumalaot na mangingisda ay napagawi sa paanan ng dambuhalang Waczim-- isang bathala na nagkakaloob sa sinuman anumang ibulwak ng bibig mula sa bukal ng dibdib. Pangangailangan sa salapi na pambili ng gamot ng kapilas-pusong maysakit ang nakasaklot sa puso ng matandang mangingisda. 'Di kaginsa-ginsa'y bumundol ang kanyang bangka sa paanan ng Waczim. Kagy at umigkas ang katagang kimkim noon sa kanyang dibdib: "Salapi!" Bumuhos ng salapi-- mga butil at gilit ng ginto-- mula papawirin. At halos umapaw sa ginto ang bangka ng nagulantang na mangingisda, walang pagsidlan ang galak, at walang humpay ang pasasalamat sa mga bathala. Nanumbalik ang kalusugan ng kabiyak ng mangingisda. At lumago ang kabuhayan, naging mariwasa ang magkapilas-puso na dating maralita. Nilasing ng kanyang mga dating kalapit-bahay ang mangingisda-- na hindi ikina...
Post a Comment
Read more