Skip to main content

Show must go on! (Tuloy ang ligaya!) [PJI editorial 8 September 2005]

Show must go on!

THOSE clutch of full-page ads that saw print in several broadsheets before the House of Reps went on vote the other day must have cost a lot of money. It was earnest money to convince us chaos could erupt if Gloria Macapagal Arroyo is ousted.

Some pockets must have erupted and there flowed cash—that we know.

Money talks and it’s the dough talking through those ads. In that truism we are convinced.

The buck stopped there. We wish that some of those bucks went our way, too, we really could use some—these aren’t exactly easy times and we’re looking with grim expressions at the prospects of the expanded value added tax causing some more expansion of our expenditures while adding nothing of value into our lives.

The people’s reps need not have wasted precious spittle and man-hours to explain their stand. We can understand any lapse of judgment. We can comprehend how sorry they are at turning up (after a record-setting session) a set of numbers we can’t even ply at lotto or jueteng—158-51 is an atrocity we dare not divine for secret significance.

We didn’t exactly enjoy the show—too few clowns were there and they didn’t do too many pratfalls or farted through their mouths to keep us in stitches, even cause a teeny-weeny dent on our collective attention deficit disorder.

There was too scant dramatic pomp and splendor for a 250-member cast that couldn’t even entertain the electorate that sent ‘em there.

There were no memorable sound bites, quotable quote, or moving elegiac saying that befits a necrological rite.

The show is uninspired low comedy.

That is so pathetic. We are sorry for them.

Or maybe we had some lapse in judgment. Lapses in judgment can be a contagion and can become an epidemic of gargantuan proportions. What we saw must have been hideously heinous. Horror!

These days, let those grammar school children take a crack at antonyms—they’ll tell you the opposite of Progress is Congress.

And off their mouths they’ll spout hearsay heresy—the Rep. title tabbed to lawmakers spell out as “Reptile.”
-----------------------------------------
Tuloy ang ligaya!

BUMUYANGYANG na buong pahina sa ilang pahayagan bago nagbolahan, este, botohan sa House of Reps kamakalawa ang kakatwang patalastas na tiyak na ginastusan nang malaki. Malaking pera tiyak para mapaayon ang mambabasa na sasambulat ang gulo kapag natanggal sa trono si Gloria Macapagal-Arroyo.

Tiyak na sumambulat ang kung ilang bulsa at dumanak ang pera—iyon ang tiyak.

Nangungusap ang pera at tahasang pera ang nangusap sa pamamagitan ng mga naturang patalastas. Sa ganoon kami umaayon.

Sa mga pahinang iyon pumatak ang pera. Sana naman ay pumatak din sa amin, kami man ay nangangailangan—hindi naman maginhawa ang panahong ito at nanlulumo na kaming nakatanaw sa pagdating ng expanded value added tax na lilikha ng paglaki ng gastos pero wala namang idadagdag na value o halaga sa ating pamumuhay.

Hindi na sana nagsayang ng mahal na laway at oras ang ating mga kawatan, este, kinatawan para linawin ang kanilang paninindigan. Nauunawa namin ang anumang lapse of judgment o sablay na pasya. Gagap namin na ikinalulungkot nila ang pagsulpot (pagkahaba-haba man ng session, sa sementeryo din ang tuloy) ng mga numerong hindi maitataya sa lotto o jueteng—158-51 na hindi talaga mauungkat ang katuturan.

Hindi kami nasiyahan sa palabas—kokonti lang ang payaso’t ni hindi nagtumbahan o umutot sa bunganga para sumakit ang tiyan namin sa katatawa o magulantang kahit paano sa aming paghihikab.

Katiting din sa drama at anumang kagila-gilalas para sa 250-kataong Kamara na ni hindi makaaliw sa mga bobotanteng nagluklok sa kanila.

Walang maningning na mga pangungusap o makahalukay-dibdib na kataga na angkop para sa burol.

Walang latoy na komedya ang naipamalas.

Nakakaawa naman. Nalulungkot kami para sa kanila.

Baka naman sumablay din ang aming pasya. Nakakahawa ang sablay na pasya, nagiging epidemya. Baka ang napanood ay karima-rimarim na kasuklam-suklam. Nakakakilabot!

Sa panahong ito, mainam pang ungkatin ang mga paslit na nag-aaral ukol sa kabaligtaran ng mga kataga—sasabihin nilang ang kabaligtaran ng Progreso ay Kongreso.

At bubukal sa kanilang mga bibig ang kanilang naririnig sa paligid—ang katuturan ng titulong Rep. sa mambabatas ay Reptile.

Comments

Popular posts from this blog

Baka talisay ang kailangan kung mabilis nilalabasan

KAMBAL na hitang nakabukaka ang pahayag—an open statement na hindi pinid at wala nang pasubali o baka masususugan pa. (“Susog” ang salitang ugat na katakam-takam talagang bigkasin dahil kung nanamnamin at hihimas-himasin para bang susong busog ang ibig sabihin.) We’re trying to make sense of a claim we stumbled into about the fruits of an ornamental tree. To wit: “The kernel of Indian almond has shown aphrodisiac activity, it can probably be used in treatment of some forms of sexual inadequacies (premature ejaculation).” For goodness’ sakes, what are those other forms of sexual inadequacies, er, shortages? What’s Indian almond? Higit nating kilala ang Indian almond bilang talisay. Tinatawag ding tropical almond, Java almond, Singapore almond, Pacific almond . Kilala din sa pangalang umbrella tree, badamier, ketapang, huu kwang , at sa mga botanist na mahilig sa boteny tulad ni Ama, Terminalia catappa . Makatas ang hinog na lamukot ng bungang talisay—karaniwang dilaw o namumula ang ku...

WHAT THE HECTARE!

In a passing conversation in Masbate, years back, I was told that a head of cattle-- fetched a live-weight price of P30,000 then-- is allocated a hectare of pasture to graze on as that area replenishes its growth of grass every 40 days or so. Minimum hectarage that Masbate cattle raisers have is 100 hectares for raising beef livestock.   The numbers had the weight of a rock conked on my head-- a hectare per cattle each worth P30K, chewing cud for 18 hours a day to gain semblance of weight. The pastures I've been taken to a hundred or so kilometers beyond Masbate city limits were a howling expanse of cogon. Cogon, whose blades are nearly entirely cellulose, or that which goes into cellophane wrappers for candies and cigarettes, or cellulose tape.   Cogon, infused in the proverbial "ningas-cogon" attitude of Filipinos for starting every endeavor like a house on fire, then, dying quickly into ashes.   So, I wondered aloud why it hasn't occurred to the provincial agricult...

ALAMAT NG TAHONG

SAKBIBI ng agam-agam sa kalagayan ng butihing kabiyak-- at kabiyakan, opo-- na nakaratay sa karamdaman, ang pumalaot na mangingisda ay napagawi sa paanan ng dambuhalang Waczim-- isang bathala na nagkakaloob sa sinuman anumang ibulwak ng bibig mula sa bukal ng dibdib. Pangangailangan sa salapi na pambili ng gamot ng kapilas-pusong maysakit ang nakasaklot sa puso ng matandang mangingisda. 'Di kaginsa-ginsa'y bumundol ang kanyang bangka sa paanan ng Waczim. Kagy at umigkas ang katagang kimkim noon sa kanyang dibdib: "Salapi!" Bumuhos ng salapi-- mga butil at gilit ng ginto-- mula papawirin. At halos umapaw sa ginto ang bangka ng nagulantang na mangingisda, walang pagsidlan ang galak, at walang humpay ang pasasalamat sa mga bathala. Nanumbalik ang kalusugan ng kabiyak ng mangingisda. At lumago ang kabuhayan, naging mariwasa ang magkapilas-puso na dating maralita. Nilasing ng kanyang mga dating kalapit-bahay ang mangingisda-- na hindi ikina...