Skip to main content

Wala nang toma, kulang sa tama

MABABA pa ang antigong bakod ng Malacañang nang dumalaw sa Pilipinas si then-incumbent US President Richard M. Nixon—at kabilang ako sa ilang daang musmos na sumalubong sa kanya, nagwawagayway ng inyong bandila sa harap ng Freedom Park, nasa isang panig iyon ng J.P. Laurel Avenue sa harapan ng Palasyo.

The Palace resident treated Nixon to a taste of basi, a suave brew from native sugar cane juice aged for 13 Fridays, sieved through silk and whipped out like a warm embrace for an honored guest.

Basi has kindled one of our nation’s initial uprisings against Spain—the colonial overseers wanted every drop of sugar cane grown in the country’s northern parts churned up as sugar for European tables and basi lovers balked at the bleak prospects of letting go of kindred spirits in a Spanish version of 17th century prohibition period. For want of a drink, the Basi Revolt broke out.

Such historical tidbit can show how much basi is cherished in these parts. Served chilled in goblets or drawn from burnay vats and taken as is, it tickles the palate with a faintest tinge of Añejo rum, glows with deep honey color akin to hessonite and teases the throat with opulent lightness of Dom Perrignon champagne.

The late President Ferdinand E. Marcos had it served anew when Nixon’s replacement – Gerald R. Ford – made a state visit here.

Isinumpa mo na nga pala ang alak. Hindi mo matitikman ang basi na ipinagmamalaking inumin ng yumaong Marcos—na tahasan ding hindi tumitikim man lang ng alak. Maliban sa basi. Iba kasi.

Mahirap itakwil ang pag-inom. Sa isang kasalan sa Cana isinagawa ng Panginoong Jesus Christ ang Kanyang unang himala: gumawa ng alak mula tubig. Sa Ultima Cena, naging sagisag ang alak sa kopa bilang dugong ibubuhos ng Manunubos para linisin ang kasalanan ng sanlibutan—naghabilin pa nga ang Panginoon na ulit-ulitin ang mga ganoong pagtitipon sa hapunan upang sariwain Siya sa ating gunita.

Ah, hindi nawawala ang sikad-alak sa pitong paraan ng pagsubok upang matanto ng sinumang pinuno ang pagkatao ng mapagkakatiwalaan. Mahirap umarok sa pagkatao kaya pitong paraan ang inilatag ng dalubguro sa pakikidigma na si Zhuge Liang o Kong Ming. Para tahasang mahubaran ng balatkayo ang mga nagkukunwa lang:

Una, ungkatin ang kanilang pananaw hinggil sa tama at mali—para maarok ang babaw o lalim ng kanilang kaisipan;

Next, exhaust all their arguments, to see how they change;

Ikatlo, sumangguni ukol sa strategy para mabatid kung gaano kalawak o kakitid ang kanilang unawa;

Ikaapat, ipatalastas na may kaguluhan at sigalot para matiyak ang kanilang tapang;

Ikalima, lasingin sila para lumabas ang kanilang likas na ugali at katangian;

Sixth is to present them with the prospect of gain, to see how modest they are;

Seventh is to give them a task to do within a specific time to see how trustworthy they are.

You have your reasons for abstaining from strong drink and switching to that sobering blend of lemon and lime, Seven-Up. We’d take that as a cultivated gesture of keeping your cards close to your chest. After all, the inebriated bloke betrays his true nature, as the Zhuge Liang text on leadership and crisis management would have it. You wouldn’t want us to see your true colors, would you? Or we’d hazard a guess—Mandarin yellow?

Ah, you had this paranoia about biochemical weapons cranked up and stored somewhere in Iraq. So you had Saddam’s territory bombed back to the Dark Ages because of those satellite photographs showing something akin to processing of substrate material to carry anthrax spores with. It turned out that such processing was part of the process for churning out whiskey. Ah, how you’ve shunned drinking after that decision of yours to quit alcohol intake. Boy, you’re missing a lot!

Go easy on your Seven-Up, Dubya. Hereabouts, we spike it with good old-fashioned Ginebra San Miguel and chew the fat with chicharon bulaklak or Texas fried chicken.

Anyway, the so few hours you blew into town will remind us of the time it takes to turn up a sumptuous dish called “Beggar’s Chicken.” It’s a version of "Pinaupong Manok."

That’s more appropriate than calling you "Nilasing na Hipon."

Comments

Popular posts from this blog

ALAMAT NG TAHONG

SAKBIBI ng agam-agam sa kalagayan ng butihing kabiyak-- at kabiyakan, opo-- na nakaratay sa karamdaman, ang pumalaot na mangingisda ay napagawi sa paanan ng dambuhalang Waczim-- isang bathala na nagkakaloob sa sinuman anumang ibulwak ng bibig mula sa bukal ng dibdib. Pangangailangan sa salapi na pambili ng gamot ng kapilas-pusong maysakit ang nakasaklot sa puso ng matandang mangingisda. 'Di kaginsa-ginsa'y bumundol ang kanyang bangka sa paanan ng Waczim. Kagy at umigkas ang katagang kimkim noon sa kanyang dibdib: "Salapi!" Bumuhos ng salapi-- mga butil at gilit ng ginto-- mula papawirin. At halos umapaw sa ginto ang bangka ng nagulantang na mangingisda, walang pagsidlan ang galak, at walang humpay ang pasasalamat sa mga bathala. Nanumbalik ang kalusugan ng kabiyak ng mangingisda. At lumago ang kabuhayan, naging mariwasa ang magkapilas-puso na dating maralita. Nilasing ng kanyang mga dating kalapit-bahay ang mangingisda-- na hindi ikina...

Kuntaw

I T was more than an implement—tough as metal, soft as petal—wielded like lightning to repulse conquerors. Invading Mactan in 1521, Ferdinand Magellan and his men must have thought that their fabled Toledo steel swords would be more than a match more the island’s native defenders—they were dead wrong. The Spaniards never knew what hit them. In the 1900s, American occupation forces in Mindanao particularly in the Sulu islands found themselves under constant harassment from what they called “crazy hermits” or juramentados . The native fighters would fast for days, go through special religious rites, then go forth to storm American garrisons. Even as the .445 caliber pistol was plied out in 1911 to stop seemingly unstoppable fighters, the Americans still never knew what hit them. Looking back with pride at such points in history when their fighting mettle was unleashed in battle, Filipino Muslims, especially the Tausugs of Sulu will, with a little nudge and tug at their patriotic sentimen...

LARAWANG KAPILAS-PUSO (Dulang Kyogen sa Pag-ibig at mga Musmos)

Mga Tauhan: Gombei, ang maghahabi Mariko, ang mananahi-mananandata, kabiyak ni Gombei Daimyo, ang panginoon ng kastilyo Mga Kanayon ni Gombei – pintor, panadero, magbubukid, tindera, atbp. Tatlong Paslit Tatlong Alalay ng Daimyo Dalawang Korombo bilang mga Diwata/Apsara sa Hangin Ilang Kataga sa Pagtatanghal at Tanghalan: Halaw sa isang kuwentong katutubo mula Japan ang akda. Isinalin sa anyong kyogen – dulang katatawanan, mula rin sa naturang bansa. Inangkin sa puso at binigyan ng mga sangkap na Pilipino. Karaniwang sangkap sa kyogen ang kunwa’y di-nakikitang korombo, nakasuot ng itim at madalas na tagapag-abot ng mga kagamitan sa mga tauhang nasa tanghalan. Sa dulang ito, sagisag sa ihip ng hangin at pihit ng kapalaran ang dalawang korombo. Liban sa istruktura na anyong balkonahe sa kanan ng tanghalan at mala-balangkas ng dampa sa kaliwang panig, sayad sa lupa at hitik sa posibilidad ang pagiging payak sa kabuuan ng tanghalan. Sa ganitong kapayakan nakaka...