Skip to main content

Barok sa English, barukbok sa Filipino

“A low 0.002 percent of senior high school students had mastery of Filipino.”
--Department of Education

PAYAK na pamantayan ang inilapat namin. Para sa mga lahok sa isang pambansang timpalak-panitik nitong nakaraang taon. Basta matino lang ang pagbuo ng pangungusap. Ganoon lang.

Hindi na naghangad na biglang masambilat sa bayag o kipay, mahagod na malamyos o malamutak sa dibdib. O biglang makaldag sa sikmura. Kahit makiliti sa singit o makalaykay-halukay ang likaw ng isaw o iglap na matahip ang isip. Walang nasumpungang ganoong pamamaraan..

Panay sablay. Pulos nagkahindot-hindot. Talagang hilahod bawat lumahok sa pagbuo ng tumpak na pangungusap.

Mahirap paniwalaan pero totoo ang masisipat sa bawat natunghayang kuwento: barukbok sa English, busalsal naman sa Pilipino. Paano sila makapagsisiwalat ng kuwenta sa kuwento?

Kapansin-pansin na pinulot ng mga lahok ang diskarte sa pananalita mula radio. May mga ginagad mula telebisyon. Gumaya rin sa tabloid. Pero pulos pilantod at lumpong paraan sa pangungusap ang tinularan. Karima-rimarim na pagsusulat ang kinalabasan sa paraang monkey-see, monkey-do.

Takbo at ikid ng isipan ang ipinagkakanulo, ibubunyag sa pangungusap. Madaling matukoy na binuo muna sa English-Tagalog ang pangungusap. Saka ibinisaklat sa Pilipino. An’sakit sapulin kung ano ang talagang nais sabihin.

Naglipana sa pagsasaad pati matatawag na mga kakatwang kataga na sapilitang isinalin sa Pilipino mula English. Pidgin coinage o putok-sa-buho nang mailuwal. Sa madaling sabi, bastardo. Anak sa labas—ectopic pregnancy kaya hindi nabuo sa mismong sinapupunan. Nailuwal man, ituturing ng komadrona o obstetrician-gynecologist na monster, freak.

Partikular. Kung saan. Presensiya. Solusyonan. Komento. Polisiya…Kinarir. Taklesa. Mamamahayag? (An’dami nang bastardo niyan. Wala akong balak ampunin ang mga ganyan sa paghubog at pagbuo ng pangungusap.)

Saliwang gamit ng "siyang," “nang,” at “ng.”

Nakaugat sa latag ng lupain, sa pinagdaanang karanasan, sa mga taglay na kakayahan na ipinamumuhay ang pagyabong ng wika. Tukuyin nating halimbawa: sa mga paanan at tuktok ng bulubunduking Pyrenees at Alps nagpalit-anyo at nag-iba ng gayak ang Latin. Naging Spanish, French, Italian—bawat isa ay may itatangi na angking kaluluwa at pananaw sa umiiral na panahon at pamumuhay.

Tutukoy at magbabangon ng maraming kataga ang kalikasan. Sabi nga, laging kagampan ang Inang Kalikasan—lagi’t laging may isisilang na malalapatan ng katagang pangalan. Magbabangon ng maraming kataga ang pagsalunga sa iba’t ibang karanasan. May magpupumiglas at huhulagpos na mga kataga sa paglalapat ng kakayahan at kaalaman sa anumang gawain. Napakaraming isisiwalat na mga salita sa makulay na pamumuhay.

Lulusog ang wika. Tila dambuhalang ukab ng lupain na mapupuspos, mapupuno sa tuloy-tuloy na daloy ng tubig mula sa iba’t ibang pinagmulan—sa kalikasan, sa karanasan, sa pamumuhay, sa paglalapat-kamay ng kakayahan at kaalaman. Sarap maglunoy sa ganoon. Magtampisaw. Maghumiyaw. Maglublob-laro.

Hindi naman nakalublob sa kumunoy ang wika. Umuusbong ang mga kataga. Napipigtal na tila dahon sa usad ng panahon. Pero may mga nananatili, Naiiwan. Muli’t muling nailalahok na tila mga pangunahing sangkap sa lutuin—at magiging masustansiyang pagkain na inihahain sa mga paglalahad, sa pagsasaad, sa pangungusap. Isang piging, isang pista na may saganang handaan ang pagbunton ng mga pangungusap.

Huwag naman kaming gutumin. Ni ituring na kami’y timawa. O patay-gutom na lalablab sa kahit ulbuan ng baboy.

Naipasya namin na huwag magbigay ng anumang gantimpala ni gantimpagal o gantimpagod sa naturang timpalak. Naging parusa’t penitensiya kasi ang pagbasa sa mga lahok.

Nakakapika. Masasabi na ‘malalim’ na ang ganitong paglalahad. Malulunod na ang magtatangkang lumublob dito. Hindi na mauunawa ng karaniwang mambabasa’t mamboboso. Antigo na raw ang ganitong paraan sa paglalahad. Hindi na aangkop sa umiiral na kasalukuyang panahon.

Higit na kulimlim marahil kaysa pusikit na karimlan sa hinaharap-sarap nina Angel Locsin, Diana Zubiri at Francine Prieto ang nagbabantang sungit ng panahon.

Natukoy ng Department of Education batay sa mga pagsusulit sa mga mag-aaral sa huling taon ng mataas na paaralan: 2 bawat 1,000 lang ang may gagap sa Filipino.

Nagkahindot-hindot na talaga. Nauunawaan pa kaya ngayon ang mga nasulat na ito?

Comments

Robert Ampil said…
tunay at walang kaduda-duda ang tinuran mo kapatid. halos ganyan din ang obserbasyon ko sa aking klase. lalo pa ngayong nagbabanta ang parating na batas na isinusulong ng isang mambabatas na lalo pang patatagin at itanghal sa mas lalong kataas-taasang pedestal ang wikang Ingles sa layuning gawing mayoryang midyum ito sa pagtuturo. kung ngayon pa nga lamang ay barok na sa ingles at barukbok sa filipino ang mga mag-aaral, paano na ito mailalarawan pa? - Robert Ampil, UST

Popular posts from this blog

Every single cell of my body's happy

I got this one from Carmelite Sisters from whose school three of my kids were graduated from. They have this snatch of a song that packs a fusion metal and liebeslaud beat and whose lyrics go like this:

"Every single cell of my body is happy. Every single cell of my body is well. I thank you, Lord. I feel so good. Every single cell of my body is well."

Biology-sharp nerds would readily agree with me in this digression... Over their lifetimes, cells are assaulted by a host of biological insults and injuries. The cells go through such ordeals as infection, trauma, extremes of temperature, exposure to toxins in the environment, and damage from metabolic processes-- this last item is often self-inflicted and includes a merry motley medley of smoking a deck a day of Philip Morris menthols, drinking currant-flavored vodka or suds, overindulgence in red meat or the choicest fat-marbled cuts of poultry and such carcass.

When the damage gets to a certain point, cells self-destruct. T…

Billboard blight (PJI editorial for 3 April 2005)

HEAR it as a prolonged shrill shrieking that chafes and seeks to scrape off chunks of sanity of any man in the street.

Or it can be seen as an overstrained stretch of sameness so hideous it virtually slams splinters into the eyesight of those on commute via Aurora Boulevard from Cubao in Quezon City to Sta. Mesa, Manila.

See, those ubiquitous billboards look as harmless as a stream of insults heaped by a nagging wife upon her henpecked husband. The poor bloke takes it all in as test of monumental forbearance. Groan and bear it.

It is likely the same tattoo of advertised sales pitch is a tad too close to Pavlovian conditioning. The billboards are intended to make consumer commuters drool like famished dogs at a wide array of products and services for sale.

Could Dr. Ivan Pavlov and his experiment with dogs on conditioned reflexes be the operative mind-set behind those billboards that hold thrall over Metro-Manila’s major thoroughfares? Are we really going to the dogs?

So they prob…

Viagra au naturel

IT LOOKED eerie—a blaze of fireflies pulsing like stars in the nippy air, throbbing with mating passions. That show of lights somehow eased the shadows of a Holy Thursday night on a dry river bed a few kilometers trudge up Mount Makiling.

It’s likely that no river has lain in sleep for months on that moss-grown, boulder-strewn bed—except my 20-year old kid Kukudyu and I. We were out to spend the night, do on-site learning sessions by the next day. Usual father-and-son bonding. As the late Benjamin Franklin once begged: "Tell me and I forget. Teach me and I remember. Involve me and I learn."

Past noon from the foot of the mountain’s northern section, it took us four hours ploughing non-stop through prickly bushes and forest undergrowth to get to that site. We got there in one bruised piece. By then, dusk was falling; the sylvan air hummed with a trill of crickets, cicadas, critters nameless in choral orison. That incessant “sh-r-r-e-eemmm---“ layered with “k-kr-r-eeengg--” …